młotek

Encyklopedia PWN

fortepian
[wł. forte ‘mocno’, piano ‘cicho’],
instrument muzyczny z grupy chordofonów uderzanych (chordofony);
carillon
[kariją̣] Wymowa,
muz. instrument muz. z grupy idiofonów, zw. też kurantem dzwonowym, złożony z szeregu małych dzwonów zawieszonych na wspólnej ramie;
indyjska technika zdobienia przedmiotów użytkowych, stosowana gł. w Dekanie (nazwa od m. Bidar w stanie Karnataka);
leśn. narzędzie w kształcie młotka służące do odbijania znaków (cech) na drewnie okrągłym i pniakach po ściętych drzewach (cechowanie drewna);
chór
[gr. chorós],
muz.:
bóg japoński, zaliczany do grupy tzw. 7 bogów szczęścia (jap. Shichifukujin);
instrument muz. z grupy idiofonów, złożony z kilkunastu metalowych rur różnej długości, wiszących równolegle na wspólnej ramie, nastrojonych wg stopni skali chromatycznej;
jacquemart
[żakemạ:r; fr.],
jaquemart:
klawesyn
[fr. < łac.],
cembalo, klawicymbał,
instrument muz. z grupy chordofonów szarpanych klawiszowych (chordofony), kształtem zbliżony do fortepianu;
klawiatura
[niem. < łac. clavis ‘klucz’],
muz. urządzenie w niektórych instrumentach muz., zw. klawiszowymi, będące zespołem odpowiednio ułożonych dźwigni, czyli klawiszy (zwykle białych — dłuższych, i czarnych — krótszych), służących do wydobywania dźwięków przez naciskanie palcami rąk lub stopami (k. nożna, pedał);
muz. lud. instrument perkusyjny,
dział obróbki plastycznej obejmującej wytwarzanie przedmiotów przez kucie, obecnie — głównie obróbki przemysłowej, częściej zwanej kuźnictwem, dawniej rzemiosło.
krokiet
[ang.],
gra rekreacyjna prowadzona na boisku przez 2–8 graczy;
proces obróbki plastycznej polegający na kształtowaniu przedmiotów metalowych przez zgniatanie między powierzchniami zbliżających się do siebie narzędzi;
archeol. kultura epoki brązu datowana na XVII–XVI w. p.n.e., występująca na terenach południowo-zachodniej Słowacji;
techn. narzędzie ręczne — młotek (np. m. ślusarski, kowalski, blacharski, szewski, kamieniarski) lub narzędzie przenośne z napędem pneumatycznym — młot pneumatyczny do przebijania otworów w murze lub betonie, albo maszyna do obróbki plast. metali przez uderzanie — młot maszynowy.
broń obuchowo-sieczna;
łączenie ze sobą blach, skór, tworzyw sztucznych lub tkanin za pomocą elementów zw. nitami;
punca, puncyna
[niem.],
rzem. artyst. narzędzie złotnicze i cyzelerskie w formie stalowego pręta, o różnie ukształtowanym zakończeniu (kulistym, płaskim, ornamentowanym);

Materiały dodatkowe

Kodeks Baltazara Behema, miniatura Ludwisarz

Słownik języka polskiego PWN

młotek
1. «narzędzie służące do wbijania, przybijania lub kucia, składające się z metalowego lub drewnianego obucha osadzonego na trzonku»
2.  zob. młot w zn. 2.
3. «przyrząd wyposażony w bijak, służący do nitowania, rozbijania betonowych elementów itp.»
4. «ruchoma uderzająca część różnych mechanizmów»
6. «przyrząd do gry w krokieta»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia