falami podłużnymi

Encyklopedia PWN

fiz. zaburzenia pól fizycznych rozchodzące się ze skończoną prędkością i przenoszące energię;
fale mech. rozchodzące się w powietrzu atmosferycznym;
fale sprężyste rozchodzące się na powierzchni rozgraniczającej 2 ośrodki sprężyste;
fale elektroakustyczne, fale plazmowe, fale elektrostatyczne,
wywołane oscylacjami plazmowymi rozchodzące się zaburzenia neutralności plazmy;
fale magnetoakustyczne, dźwięk magnetyczny,
podłużne fale (podłużne drgania zjonizowanych cząstek) w plazmie znajdującej się w polu magnet., rozchodzące się prostopadle do kierunku tego pola.
fale mech., które rozchodzą się w ośrodku materialnym w wyniku działania sił sprężystości związanych z odkształceniami objętości (ściskaniem i rozciąganiem) i postaci (ścinaniem) elementów ośrodka (fale mechaniczne);
uporządkowanie kierunków drgań fal.
rozchodzące się we wnętrzu Ziemi fale sprężyste, wywołane na ogół trzęsieniami ziemi, wybuchami wulkanów, a także sztucznie generowane.
Fresnel
[frenẹl]
Augustin Jean, ur. 10 V 1788, Broglie, zm. 14 VII 1827, Ville-d’Avray,
francuski inżynier i fizyk.
powstawanie napięcia lub prądu elektrycznego w ośrodkach przewodzących (metalach, półprzewodnikach, elektrolitach) wywołane przez rozchodzącą się falę sprężystą (ultradźwiękową);
dziedzina fizyki i techniki zajmująca się opisem i zastosowaniami oddziaływań fotonów z fononami, czyli fal świetlnych z falami sprężystymi o dużej częst. (ultra- i hiperdźwiękowej).
Young
[jaŋ]
Thomas Wymowa, ur. 12 VI 1773, Milverton (hrab. Somerset), zm. 10 V 1829, Londyn,
brytyjski fizyk, fizjolog, lekarz, kulturoznawca, egiptolog.
geofiz. powierzchnia w obrębie kontynentalnej skorupy ziemskiej, występująca na głębokości ok. 10–20 km, na której następuje skok prędkości podłużnej fali sejsmicznej od wartości ok. 6 km/s do ok. 6,5 km/s i nieco więcej;
erozja
[łac. erosio ‘żłobienie’, ‘wgryzanie’],
zespół procesów powodujących żłobienie i rozcinanie powierzchni skorupy ziemskiej przez wody, lodowce i wiatr, połączone z usuwaniem powstających produktów niszczenia;
fizyka
[gr. physikḗ ‘przyrodoznawstwo’ < phýsis ‘natura’, ‘przyroda’],
nauka o budowie oraz właściwościach materii i działających na nią siłach;
geofizyka stosowana, geofizyka poszukiwawcza,
nauka wyodrębniona z geofizyki ogólnej, której przedmiotem zainteresowania są własności fiz. i budowa przypowierzchniowej części skorupy ziemskiej oraz zależności między właściwościami fiz. ośrodka skalnego a występowaniem w nim struktur geol. i złóż kopalin;
geofiz. powierzchnia we wnętrzu Ziemi, na głębokości ok. 2900 km,
centralna część kuli ziemskiej, o promieniu ok. 3486 km, masie ok. 185 · 1023 kg (ok. 31,5% całkowitej masy Ziemi) i średniej gęstości ok. 10,6 g/cm3 (Ziemia — Budowa);
Mohorovičicia nieciągłość, powierzchnia Mohorovičicia, Moho,
powierzchnia we wnętrzu Ziemi, na której następuje gwałtowny wzrost prędkości rozchodzenia się podłużnych fal sejsmicznych, oddzielająca skorupę ziemską od podścielającego ją płaszcza Ziemi;
perystaltyka
[gr.],
ruchy perystaltyczne, ruchy robaczkowe, ruchy propulsywne,
fale skoordynowanych automatycznych skurczów i rozkurczów mięśni podłużnych i okrężnych w ścianach gardła, przełyku, żołądka, jelit i moczowodów powodujące przesuwanie się zawartości tych narządów;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia