wibrafon
 
Encyklopedia PWN
wibrafon
[łac.-gr.],
instrument muz. z grupy idiofonów uderzanych (idiofony);
2 rzędy chromatycznie strojonych metal. płytek (uderzanych filcowymi pałeczkami) z umieszczonymi niżej metal. rurami pełniącymi funkcję rezonatorów; przy górnym, otwartym końcu rury znajduje się krążek, który wprawiony w ruch za pomocą mechanizmu elektr. daje efekt wibrującego dźwięku; wibrafon, zbud. na pocz. XX w. na wzór instrumentów azjat., przyjął się pocz. w zespołach rozrywkowych i jazzowych, później też w orkiestrze symfonicznej.
Ilustracje
Wibrafon rys. B. Wróblewski/Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia