rozpacz
 
Encyklopedia PWN
rozpacz:
teol.:
1) stan duchowy kogoś, kto zwątpił w sens wszystkiego i nie oczekuje niczego dobrego ani dla siebie, ani dla świata; przeciwieństwo nadziei;
2) całkowita utrata ufności pokładanej w Bogu; w teologii katol. jeden z najcięższych grzechów.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia