ród rycerski
 
Encyklopedia PWN
ród rycerski,
w średniowiecznej Polsce związek rodzin wspólnego pochodzenia, integrujący wspólnym herbem i nazwą rozgałęzione środowiska krewnych w linii męskiej;
łączenie się w rody rycerskie ułatwiało obronę przed silniejszymi feudałami, uzależnienie od siebie ludności chłopskiej i utrzymanie w posiadaniu ziemi; w rodach drobnorycerskich przeważały na ogół jednostki istotnie spokrewnione; jeśli zamieszkiwały jedną miejscowość, były zwane rodami gniazdowymi. Rody możnowładcze tworzyły z czasem wokół siebie fikcyjne rody typu klientalnego; niekiedy o powstaniu rodu rycerskiego decydowało wspólne pochodzenie etniczne — jak w wypadku zasiedlenia zwartego terytorium przez obcych przybyszów (Sasi, Prusowie). Przeobrażenie się rycerstwa w zamknięty stan szlachecki odebrało znaczenie rodom rycerskim, które od XVI w. były już tylko synonimem rodziny szlacheckiej, tj. grupy jednostek noszących wspólne nazwisko i używających wspólnego herbu; współczesna historiografia (J. Adamus, J. Bardach) wiąże rody rycerskie z feudalnym ustrojem społeczno-gospodarczym we wcześniejszej jego fazie.
zgłoś uwagę
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia