psychofizyczny problem
 
Encyklopedia PWN
psychofizyczny problem,
filoz. nazwa nadawana zagadnieniu wzajemnego stosunku duszy i ciała lub wzajemnego stosunku zjawisk psychicznych i fizycznych;
problem ten, rozpatrywany od starożytności, stanowił jeden z głównych przedmiotów sporów ontologicznych. W filozofii XVI–XVIII w. spór o wzajemny stosunek zjawisk psychicznych i fizycznych nabrał znaczenia dla rozwiązania całokształtu problematyki ontologicznej i toczył się głównie między zwolennikami materialistycznego monizmu, którzy odrzucali istnienie duszy i mówili jedynie o świadomości rozpatrywanej jako pewna właściwość lub czynność mózgu i interpretowanej mechanistycznie (Th. Hobbes, J. La Mettrie, P.H. Holbach), a obrońcami różnych odmian dualizmu, który występował w postaci interakcjonizmu, zakładającego wzajemne oddziaływanie zjawisk fizycznych i psychicznych (m.in. R. Descartes, A. Geulincx, N. Malebranche, G.W. Leibniz) oraz paralelizmu psychofizycznego, zakładającego równoczesne występowanie tych dwóch rodzajów zjawisk bez ich wzajemnego oddziaływania (G.Th. Fechner, W. Wundt, E.B. Titchener).
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia