płucne pęcherzyki
 
Encyklopedia PWN
płucne pęcherzyki,
cienkościenne uwypuklenia, stanowiące zakończenie oskrzelików oddechowych w płucach ssaków;
umożliwiają wymianę gazową i zwiększają powierzchnię oddechową (u człowieka łączna powierzchnia pęcherzyków płucnych wynosi ok. 100 m2); ściana pęcherzyków płucnych jest zbud. z nabłonka o cechach syncytium i łącznotkankowej błony podstawnej; między nimi znajduje się sieć naczyń włosowatych; w nabłonku występują komórki wytwarzające tzw. czynnik powierzchniowy (surfaktant), zapobiegający sklejaniu się ścian pęcherzyków płucnych po wydechu.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia