pitha
 
Encyklopedia PWN
pitha
[sanskr. pīṭha ‘siedzisko’, ‘siedziba’]:
1) w hinduizmie sanktuarium związane z mitem o samospaleniu Bogini (sati) i rozrzuceniu przez Śiwę części jej ciała na ziemię; w sakralnej hinduskiej topografii subkontynentu indyjskiego jest znanych 51 p. (m.in. Waranasi, Kamarupa, Kalighat, Dźwalamukhi, Hing Ladź, Kamakoti-pitha, Dewipatana), stanowiących sieć regionalnych centrów pielgrzymkowych, odwiedzanych przez czcicieli Bogini i zwolenników tantryzmu;
2) w architekturze indyjskiej podstawa świątyni, dekorowana rzeźbionymi motywami ułożonymi w poziome pasy; w sztuce — piedestał posągów bóstw, najczęściej w formie kwiatu lotosu (padmapitha), który jest symbolem czystości i świętości bóstwa; p. posągów kamiennych są bogato zdobione motywami mitol., często tworzą niemalże przedni plan sceny; skromniejsze p. posągów metalowych są odlewane oddzielnie.
zgłoś uwagę
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia