patriarcha
 
Encyklopedia PWN
patriarcha
[łac. < gr.],
religiozn.:
1) w Nowym Testamencie i apokryfach nazwa ojców Izraela: Abrahama, Izaaka, Jakuba oraz jego 12 synów; w szerszym znaczeniu — nazwa praojców biblijnych od Adama do Noego i od Noego do Abrahama;
2) we wczesnym chrześcijaństwie godność biskupów w najważniejszych ośrodkach chrześcijańskich; Sobór Konstantynopolitański IV (869–870) ustalił kolejność patriarchów według godności (Rzym, Konstantynopol, Aleksandria, Antiochia Syryjska, Jerozolima);
3) najwyższa godność duchowna i tytuł zwierzchnika niektórych starożytnych Kościołów wschodnich (np. koptyjskiego), ważniejszych Kościołów unickich (np. maronickiego, melchickiego) oraz prawosławnych Kościołów autokefalicznych, które noszą nazwę patriarchatów;
4) w katolicyzmie łaciński tytuł honorowy niektórych biskupów, np. Akwilei (później Wenecji), Lizbony, Toledo, Goa;
5) protoplasta rodu, głowa rodu;
6) czcigodny starzec.
zgłoś uwagę
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia