panpsychizm
 
Encyklopedia PWN
panpsychizm
[gr. pán ‘wszystko’, psychḗ ‘tchnienie’, ‘dusza’],
filoz. pogląd na strukturę rzeczywistości, przypisujący całej materii nie tylko właściwość życia, lecz także naturę świadomości, analogiczną do cech psychiki ludzkiej;
panpsychizm był głoszony w starożytności przez przedstawicieli jońskiej filozofii przyrody, w okresie renesansu — przez B. Telesia i G. Bruna, w czasach nowożytnych — przez J.W. Goethego, J.G. Herdera, F.W. Schellinga, G.Th. Fechnera, E. von Hartmanna.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia