orzeczenie
 
Encyklopedia PWN
orzeczenie,
językozn. główna, wraz z podmiotem, część zdania, jego człon konstytutywny;
orzeka o podmiocie, przypisując mu cechę (czynność, stan, jakość) i lokalizując go w czasie i przestrzeni; najczęściej jest wyrażane przez osobową formę czasownika (Jan podróżuje) i nazywa się o. prostym; o. złożone dzieli się zwykle na analit. (będzie pisał, byłby zrobił) i imienne (składa się z łącznika, tj. forma osobowa czasownika być, zostać i podobnych w połączeniu z rzeczownikiem lub przymiotnikiem, tj. orzecznikiem).
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia