nordyjska kultura
 
Encyklopedia PWN
nordyjska kultura,
archeol. kultura epoki brązu (2000–700 p.n.e.), charakterystyczna dla obszarów Niz. Niemieckiej, Jutlandii i południowej Skandynawii;
osady mało znane, najczęściej o charakterze sezonowym; podstawą gospodarki — hodowla zwierząt, w mniejszym stopniu uprawa ziemi; początkowo pochówek szkieletowy — zmarli ułożeni w pozycji wyprostowanej, w trumnach z drewnianej kłody, groby przykryte dużymi kurhanami; ok. 1500–1400 p.n.e. upowszechnia się ciałopalenie (płaskie groby popielnicowe); w niektórych grobach szkieletowych zachowały się nie rozłożone zwłoki wraz z odzieniem z wełny albo skóry — kobiety ubrane w bluzki z rękawami, długie lub krótkie spódnice, a mężczyźni w szaty do kolan, peleryny, czapki; rozwinął się tu duży ośr. metalurgiczny o swoistej stylistyce: dwuczęściowe zapinki, sztylety, miecze, siekierki, brzytwy, naczynia z brązu, szczypczyki, szpile, trąby-lury, wózki kultowe; ceramika słabo rozwinięta z wyraźnymi wpływami kultury łużyckiej; charakterystyczne skarby wotywne zatopione w bagnach; ze Skandynawii znane ryty naskalne przedstawiające różne przedmioty oraz sceny figuralne — łodzie z załogą, sceny walki, orki i kultowe.
zgłoś uwagę
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia