melchici
 
Encyklopedia PWN
melchici
[aram. melka ‘król’],
największa po Kościele maronickim wspólnota katolicka na Bliskim Wschodzie;
początkowo była to pogardliwa nazwa chrześcijan lojalnych wobec Kościoła i cesarza bizantyńskiego, używana po soborze chalcedońskim (451) na Bliskim Wschodzie przez zwolenników wyznań chrześcijańskich wyodrębnionych w wyniku sporów chrystologicznych (monofizyci, nestorianie); obecnie tworzą Melchicki Kościół Katolicki, skupiający katolików z terytoriów Syrii, Libanu, Izraela, Egiptu, Jordanii oraz diasporę na Zachodzie, zachowujący liturgię bizantyńską sprawowaną głównie w języku arabskim; na czele Kościoła stoi Melchicki Patriarcha Antiochii, Aleksandrii i Jerozolimy rezydujący w Damaszku; liczbę wyznawców szacuje się od 0,5 do 1 mln; od soboru we Florencji 1439 melchici pozostają częściowo w unii z Rzymem.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia