majorat
 
Encyklopedia PWN
majorat
[łac.],
w średniowieczu sposób dziedziczenia własności ziemskiej (ordynacji i fideikomisów), w którym cały majątek przechodzi na osobę najbliższą stopniem pokrewieństwa ostatniemu właścicielowi;
oprócz senioratu i primogenitury majorat stanowił jedną z form wprowadzania instytucji niepozbywalnych majątków rodowych.
zgłoś uwagę
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia