maczuga
 
Encyklopedia PWN
maczuga
[rum.],
jeden z najstarszych rodzajów broni obuchowej, w kształcie pałki grubszej na jednym końcu;
pocz. gruby, sękaty kij (do 1 m dł.), którego grubszy koniec służył do zadawania ciosów; w tej postaci był używany od paleolitu i przetrwał do XVII w. jako broń chłopska; z czasem w Niemczech pojawiła się odmiana m., tzw. Morgenstern, z drewnianą głowicą nabijaną ostrymi kamieniami, później żel. kolcami lub gwoździami; m. z głowicą metal., tzw. wekiera, była w użyciu w XIII–XIV w.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia