interpretatio
 
Encyklopedia PWN
interpretatio
[łac., ‘tłumaczenie’, ‘wyjaśnienie’, ‘interpretacja’],
w prawie rzym. twórcza wykładnia prawa dokonywana przez jurystów;
i. odgrywała ogromną rolę, ponieważ ustawy stanowiące źródło prawa cywilnego (ius civile) obowiązywały bardzo długo (np. prawo dwunastu tablic z ok. 450 p.n.e. zostało formalnie uchylone dopiero w VI w.) i wymagały twórczej wykładni archaicznych przepisów oraz dostosowania ich do zmieniających się warunków społ. i gosp.; i. dokonywana przez prawników (iurisprudentia) była traktowana jako jedno ze źródeł ius civile; w okresie pryncypatu i. dotyczyła gł. edyktu pretorskiego, a w okresie dominatu stała się domeną cesarzy; w prawie justyniańskim sformułowano zasadę, że jedynie cesarz może tworzyć i interpretować prawo; Justynian I Wielki zakazał również komentowania wydanego przez siebie zbioru praw.
zgłoś uwagę
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia