indyjska ikonografia.
 
Encyklopedia PWN
indyjska ikonografia.
Posługuje się rozbudowanym i skodyfikowanym językiem symboli, w którym system znaków, określających tożsamość, naturę, kompetencje oraz status bóstwa tworzą postawy (asana), gesty rąk oraz dłoni (hasta, mudra), atrybuty i emblematy, nakrycia głowy i uczesania, wierzchowce (wahana), piedestały (pitha), ornamenty i szaty, także proporcje postaci.
Ilustracje
Belur, płaskorzeźba z przedstawieniem bóstw śiwaickich, fragment dekoracji wnętrza świątyni Ćennakeśawa, 1110–41 (Indie) fot. L. Adamski/Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia