harfa
 
Encyklopedia PWN
harfa
[niem.],
instrument muz. z grupy chordofonów szarpanych (chordofony);
składa się z korpusu rezonansowego, ramienia i kolumny wspornikowej; między korpusem a ramieniem jest napiętych 46–48 strun, strojonych diatonicznie w Ces-dur, przestrajanych do wszystkich tonacji 7 pedałami; chromatyczna skala harfy sięga od Ces1 do ges4; łukowe lub trójkątne formy harfy były znane od 5000 lat w staroż. Babilonii, Asyrii, Egipcie i Grecji; w Europie rozpowszechniona od średniowiecza (zwłaszcza w Irlandii i Szkocji).
Ilustracje
Harfa rys. B. Wróblewski/Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia