etruskie gabinety
 
Encyklopedia PWN
etruskie gabinety,
specjalne wnętrza pałacowe dekorowane i urządzane w tzw. stylu etruskim, powstające w wielu arystokratycznych rezydencjach w ostatnich 30 latach XVIII w. i w 1. poł. XIX w.
Ze sztuką etruską zazwyczaj nie miały one nic wspólnego; dominowały w nich przede wszystkim motywy zaczerpnięte z gr. waz malowanych, gł. attyckich i italskich, choć nie brakowało także zapożyczeń z malowideł lub innych zabytków pompejańskich, znanych z ówczesnych publikacji, czy też z grotesek rzym., popularnych w Italii od czasów renesansu; podstawowymi przedmiotami dekoracji pozostawały jednak wazy czerwonofigurowe spopularyzowane przez głośne dzieło P.F. Hugues’a d’Ancarville Antiquités étrusques, grecques et romaines, tirées du cabinet de M. Hamilton, opublikowane 1766–67 w Neapolu. Najwcześniejsze g.e. powstały w Anglii; należą do nich zaprojektowane przez R. Adama wnętrza rezydencji Derby House (1763–80), Osterley Park (1775–79); z Anglii moda na nie przeniknęła do całej Europy, utrzymując się we Włoszech, Niemczech i Polsce; jeszcze w 1. poł. XIX w. W Polsce przykłady tego typu wnętrz spotyka się w świątyni Diany w Arkadii k. Nieborowa (lata 90. XVIII w.), w pałacu w Natolinie (lata 40. XIX w.) oraz w pałacu w Wilanowie (po 1853).
zgłoś uwagę
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia