egzemplarz obowiązkowy
 
Encyklopedia PWN
egzemplarz obowiązkowy,
dokument (druk, nagranie dźwiękowe itd.) przekazywany nieodpłatnie, na podstawie odpowiednich przepisów prawnych przez wytwórcę lub wydawcę bibliotekom i in. instytucjom (np. cenzurze);
praktyka znana od 1537 (Francja), w Polsce od 1780 (dla Biblioteki Załuskich); egzemplarz obowiązkowy służy gł. archiwizacji krajowej produkcji wydawniczej, rejestracji w bieżącej bibliografii nar. (w Polsce w „Przewodniku Bibliograficznym”, „Bibliografii Zawartości Czasopism”, „Bibliografii Wydawnictw Ciągłych”), statystyce wydawniczej („Ruch Wydawniczy w Liczbach”); do otrzymywania egzemplarzy obowiązkowych wszystkich wyd. w Polsce dokumentów są uprawnione: Biblioteka Nar., Biblioteka Jag. i kilka innych bibliotek, gł. uniwersyteckich, regionalne egzemplarze obowiązkowe (druków wyd. na terenie poszczególnych województw) przysługują odpowiednim bibliotekom publicznym.
zgłoś uwagę
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia