chlorany
 
Encyklopedia PWN
chlorany,
sole tlenowych kwasów chloru;
substancje krystal., rozpuszczalne w wodzie; wykazują właściwości utleniające. Chlorany(I) (dawniej podchloryny), sole zawierające anion ClO, nietrwałe; używane jako środki dezynfekcyjne i bielące m.in. w przemyśle spoż., papierniczym; najczęściej stosuje się ch.(I): potasu, sodu i wapnia. Chlorany(III) (dawniej chloryny), sole o anionie ClO2, największe znaczenie ma ch.(III) sodu używany jako środek bielący w przemyśle włók. i papierniczym. Chlorany(V) (dawniej chlorany), sole o anionie ClO3, w mieszaninie z substancjami łatwo utleniającymi się wybuchają pod wpływem uderzenia; największe znaczenie ma ch.(V) potasu KClO3 (tzw. sól Bertholleta), stosowany do wyrobu zapałek, rakiet sygnalizacyjnych, materiałów wybuchowych. Chlorany(VII) (dawniej nadchlorany), sole najtrwalszego z tlenowych kwasów chloru, zawierają anion ClO4; otrzymywane przez elektrolityczne utlenianie ch.(V); w niewielkich ilościach występują w pokładach saletry chilijskiej; używa się ich do wyrobu materiałów wybuchowych (gł. ch.(VII) amonu), ch.(VII) magnezu jest wykorzystywany jako środek osuszający.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia