brytyjsko-niemiecka umowa morska
 
Encyklopedia PWN
brytyjsko-niemiecka umowa morska,
zawarta 18 VI 1935 w Londynie w formie wymiany not między min. spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii S. Hoarem a specjalnym ambasadorem Niemiec J. von Ribbentropem;
ustalała maks. wielkość niem. floty wojennej na 35% tonażu połączonych flot Bryt. Wspólnoty Narodów; także w poszczególnych kategoriach okrętów miała być zachowana proporcja 35%; jedynie w kategorii okrętów podwodnych Niemcy uzyskały prawo do osiągnięcia 100% tonażu flot Wspólnoty (przy zachowaniu proporcji ogólnej), z tym że zobowiązały się nie przekraczać bez uprzedniej notyfikacji poziomu 45%; układ stanowił złamanie postanowień traktatu wersalskiego z 1919 — kolejne po przywróceniu przez Niemcy powszechnego obowiązku służby wojsk. (III 1935) — tym razem za zgodą jednego z gł. sygnatariuszy traktatu; został zawarty przez Wielką Brytanię bez konsultacji z Francją; podważył też wartość bryt.-fr.-wł. deklaracji ze Stresy (IV 1935); świadczył o zgodzie Wielkiej Brytanii na odzyskanie przez Niemcy równoprawnej pozycji w Europie i zdjęcie z nich ograniczeń nałożonych po I wojnie światowej.
zgłoś uwagę
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia