bielawy
 
Encyklopedia PWN
bielawy, łąki bagienne,
łąki położone na terenach stale silnie uwilgotnionych, często ze stagnującą wodą powierzchniową, na glebach mułowo-torfowych porośniętych turzycami;
nazwa bielawy — od rosnących na nich wełnianek, których okwiat przekształca się w biały puch.
zgłoś uwagę

Znaleziono w książkach Grupy PWN

Trwa wyszukiwanie...  
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia