Wschodniosuwalskie, Pojezierze
 
Encyklopedia PWN
Wschodniosuwalskie, Pojezierze,
część Pojezierza Litewskiego, w Polsce i na Litwie, między Równinami Wschodniobałtyckimi na północnym zachodzie a Równiną Augustowską na południu;
granicę zachodnią tworzy częściowo górny bieg Błędzianki i Czarnej Hańczy, południowa — granica sandru augustowskiego; pow. w Polsce ok. 1250 km2; znacznie wzniesione — ponad 200 m, w okolicy Wiżajn 298 m (Rowelska Góra), na północ od Suwałk do 289 m (Krzemieniucha); różnorodne formy rzeźby polodowcowej: wały morenowe, kemy, drumliny, ozy, głębokie rynny jeziorne, m.in. rynna najgłębszego w Polsce jez. Hańcza (108,5 m); południowo-wschodnia część P.W., zw. Pojezierzem Sejneńskim, jest niższa — wys. na ogół nie przekraczają 150 m; leżą tu dość duże i głębokie jez.: Gaładuś i Serwy; klimat o cechach najbardziej kontynent. w Polsce (114 dni z temp. poniżej 0°C; pokrywa śnieżna 3 miesiące; okres wegetacyjny 180–190 dni); od południowego zachodu i południa P.W. graniczy z Puszczą Augustowską i Wigierskim Parkiem Nar., w północno-zachodniej części P.W., w okolicy jez. Hańcza, leży Suwal. Park Krajobrazowy.
zgłoś uwagę
Ilustracje
Wschodniosuwalskie, Pojezierze, krajobraz morenowych Wzgórz Jeleniewskich na Pojezierzu Wschodniosuwalskimfot. A. Szymański/Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia