Uborewicz Ieronim P.
 
Encyklopedia PWN
Uborewicz Ieronim P., właśc. I. Gubarewicz, ur. 14 I 1896, Litwa, zm. 11 VI 1937, Moskwa,
sowiecki dowódca wojsk., pochodzenia litewskiego;
podporucznik armii carskiej; od 1917 czł. partii bolszewickiej i uczestnik rewolucji październikowej 1917, współorganizator Gwardii Czerwonej w Besarabii; od 1918 w Armii Czerwonej; w wojnie domowej dca 14. armii w walkach przeciw gen. A. Denikinowi i podczas wojny pol.-bolszewickiej, 9. armii w północnym Kaukazie i 13. armii w walkach z gen. P. Wranglem; 1922 min. wojny Rep. Dalekiego Wschodu; następnie w randze dowódcy armii na wyższych stanowiskach wojsk.: dowódca okręgów wojsk.: północnokaukaskiego od 1925, moskiewskiego od 1928, białoruskiego od 1931; od 1935 komandarm I rangi; 1937 aresztowany, stracony.
zgłoś uwagę
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia