Rymkiewicz Jarosław Marek
 
Encyklopedia PWN
Rymkiewicz Jarosław Marek, ur. 13 VII 1935, Warszawa,
syn Władysława, poeta, dramatopisarz, prozaik, historyk literatury, eseista;
od 1994 profesor IBL PAN; przedstawiciel współcz. neoklasycyzmu; w swym programie poet. (Czym jest klasycyzm 1967) nawiązuje m.in. do T.S. Eliota; w twórczości daje wyraz ciągłości sztuki i tożsamości doświadczenia poet. przez aktualizację (dzięki stylizacji, pastiszowi, trawestacji, zw. przez Rymkiewicza imitacją) dawnych form, mitów, toposów, zwłaszcza literatury baroku; liryka refleksyjna o tematyce egzystencjalnej i metafizycznej (Konwencje 1957, Człowiek z głową jastrzębia 1960, Anatomia 1970, Thema regium 1978, Moje dzieło pośmiertne 1993, Zachód słońca w Milanówku 2002 — Nagroda Nike) oraz historiozoficznej (Ulica Mandelsztama, wyd. poza cenzurą 1983); utwory sceniczne, pisane stylizowanym wierszem, oparte na kontrastach estetycznych („imitacje” z P. Calderóna de la Barca: Życie jest snem wyst. 1969 i Księżniczka na opak wywrócona wyst. 1973; Niebiańskie bliźnięta wyst. 1973; sztuki nawiązujące do wzorów komedii romant.: Ułani wyst. 1975 i Dwór nad Narwią wyst. 1979); eseje lit.-biogr. o oryginalnej formie, łączące wierność źródłom hist. i pietyzm w opisie realiów przeszłości z klimatem intelektualnej prowokacji (Aleksander Fredro jest w złym humorze 1977, Juliusz Słowacki pyta o godzinę 1982, Wielki książę, z dodaniem rozważań o istocie i przymiotach ducha polskiego 1983 — o w. ks. Konstantym Pawłowiczu, cykl Żmut, Paryż 1987, Baket, Londyn 1989 i Kilka szczegółów 1994, Do Snowia i dalej... 1996 — o Wilnie pocz. XIX w. i A. Mickiewiczu); proza narracyjna Rozmowy polskie latem roku 1983 (wyd. poza cenzurą 1984) o doświadczeniach i nastrojach pol. społeczeństwa pocz. lat 80.; opowieść Umschlagplatz (Paryż 1988) poświęcona zagładzie Żydów w getcie warsz. i otwockim.
zgłoś uwagę
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia