zwrot wektora

Encyklopedia PWN

mat. zbiór wektorów swobodnych otrzymywanych z danego w wyniku pomnożenia go przez dowolną liczbę rzeczywistą; dla wektora zaczepionego w punkcie — kierunek wyznaczony przez prostą, na której leży wektor;
wektor
[łac.],
mat. uporządkowana para punktów, z których jeden, np. P(x1, y1, z1), stanowi początek wektora, a drugi, np. Q(x2, y2, z2) — jego koniec, przy czym x1, y1, z1 oraz x2, y2, z2 są współrzędnymi kartezjańskimi punktów PQ;
mat. odcinek łączący 2 punkty, z których jeden przyjęto za początek, drugi — za koniec (oznaczany na rysunku grotem);
mat. klasa wszystkich wektorów (zaczepionych w punkcie) mających ten sam kierunek, zwrot i długość;
mat. dziedzina matematyki badająca własności rozmaitych operacji na wektorach.
potencjał
[łac.],
fiz., mat. wielkość pomocnicza służąca do opisu pola wektorowego lub tensorowego (pole fizyczne).
geotropizm
[gr. gḗ ‘ziemia’, trópos ‘zwrot’, ‘obrót’],
grawitropizm,
bot., zool. reakcja organów lub całych organizmów na siłę ciążenia;
miara sił wewn. powstających w ciele odkształcanym pod wpływem obciążenia zewn., oddziaływania temperatury (n. cieplne), obróbki cieplnej (np. n. hartownicze), procesu krzepnięcia (n. odlewnicze) i in. oddziaływań zewn. (odkształceń plast., połączeń skurczowych).
orientacja
[łac.],
mat. termin pojawiający się w matematyce w różnych sytuacjach związanych z intuicją wyboru stron w przestrzeni (prawy–lewy), a także z obiegiem okręgu (zgodnie ze wskazówkami zegara lub przeciwnie).
mat. pojęcie pierwotne (niedefiniowane) geometrii, intuicyjnie odpowiadające najkrótszej i najmniej zakrzywionej drodze.
maszyna elektryczna przetwarzająca energię elektr. w energię mech. ruchu obrotowego (s.e. wirujący) lub, rzadziej, postępowego (silnik liniowy);
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia