zbiorowe

Encyklopedia PWN

system polityczno-prawny mający na celu utrwalenie pokoju międzynarodowego przez ustanowienie zakazu agresji oraz obowiązku pokojowego rozstrzygania sporów międzynarodowych.
polityka społ. forma dialogu społecznego, nazywana również negocjacjami, stosowana w celu rozstrzygania spornych spraw głównie między pracobiorcami i pracodawcami;
spory wynikające ze stosunku pracy między załogą zakładu pracy a pracodawcą, spór pracy.
teatr metoda twórczości teatr. zapoczątkowana w teatrze alternatywnym lat 60. i 70., polegająca na wspólnym udziale członków zespołu w powstaniu spektaklu.
jedno z głównych pojęć psychologii analitycznej C.G. Junga, oznaczające „wspólną, ponadosobową psyche”, w której skład wchodzą archetypy i popędy będące, wg Junga, wrodzonym wyposażeniem indywidualnej psychiki każdego człowieka;
przewidziane w prawie pracy porozumienie normatywne między ogólnokrajową organizacją związkową a organem reprezentującym zakłady pracy lub zakładową organizacją związkową a pracodawcą, określające warunki pracy związane z właściwościami danej gałęzi (branży) lub zawodu, warunki wynagradzania pracowników oraz przyznawania innych świadczeń związanych z pracą, zasady i formy kształtowania warunków socjalno-bytowych i kulturalnych, a także wzajemne zobowiązania stron układu dotyczące współdziałania przy jego stosowaniu;
w Polsce, w zakładach pracy uprawnionych do stosowania zakładowych systemów wynagradzania, pisemne porozumienie między związkiem zaw. i kier. zakładu pracy (po zaopiniowaniu przez radę pracowniczą i uzyskaniu zgody ogólnego zebrania pracowników), zawierające szczegółowe warunki płacy i in. świadczeń w ramach układu zbiorowego.
strajk
[ang.],
zbiorowe, dobrowolne, okresowe zaprzestanie podstawowych czynności w procesie pracy lub nauki przez grupę albo zbiorowość społeczną w celu wymuszenia realizacji jej żądań przez ośrodek nadrzędny lub grupę kierującą jej działalnością (właściciela przedsiębiorstwa, organy władz państwowych), najczęściej przerwanie pracy przez pracowników najemnych w celu poprawy warunków pracy i wynagrodzenia za nią; podejmowane głównie przez robotników przemysłowych, zwalczane przez właścicieli przedsiębiorstw (lokaut, zatrudnianie innych pracowników, tzw. łamistrajków, interwencje sił porządkowych, w tym wojska).
pojęcie należące współcześnie do języka potocznego, występujące także w dyskursie publicznym oraz w naukach społecznych; w rozumieniu potocznym polityka oznacza: umiejętność sprawowania władzy publicznej; działania rządu; zdolność mobilizowania członków zbiorowości do wspólnego wysiłku na rzecz celów społecznych i zyskiwania ich posłuchu dla decyzji władzy; umiejętność skutecznej realizacji wyznaczonych celów społecznych w podzielonym, zróżnicowanym społeczeństwie.
ruchy rel. o względnie krótkim czasie istnienia, niskim stopniu instytucjonalizacji, odznaczające się innowacjami w stosunku do tradycyjnych form życia religijnego.
działalność i zespół instrumentów prawnych, których celem jest łagodzenie i likwidowanie sporów i konfliktów społecznych w zbiorowych stosunkach pracy oraz zapobieganie strajkom.
Jung Carl Gustav, ur. 26 VII 1875, Kesswil, zm. 6 VI 1961, Küsnacht,
psychiatra szwajcarski, współtwórca „psychologii głębi”.
dziedzina prawa regulująca przede wszystkim prawa i obowiązki pracowników i pracodawców (stosunki pracy);
konflikt między pracownikiem (grupą pracowników) a pracodawcą powstały wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiazań wynikających ze stosunku pracy (indywidualny spór) lub między całą załogą jednego lub kilku zakładów pracy reprezentowaną przez związek zawodowy a pracodawcą lub organizacją pracowdawców (spór zbiorowy).
organizacje społeczne, zrzeszające na zasadzie dobrowolności pracowników najemnych w celu obrony i reprezentowania ich wspólnych interesów ekonomicznych i socjalnych, tworzone wg kryterium zawodu, gałęzi produkcji lub regionu;
Bardijewski Henryk, ur. 7 I 1932, Częstochowa,
dramatopisarz, prozaik, satyryk;
Beethoven
[bẹ:tho:fn]
Ludwig van Wymowa, ur. przed lub 17 XII 1770 (data chrztu), Bonn, zm. 26 III 1827, Wiedeń,
kompozytor niemiecki.
Durkheim
[dürkẹm]
Émile Wymowa, ur. 15 IV 1858, Épinal, zm. 13 XI 1917, Paryż,
francuski socjolog i filozof, twórca francuskiej szkoły socjologicznej.
konserwatyzm
[łac. conservatus ‘zachowany’],
postawa, którą charakteryzuje przywiązanie do istniejącego, zakorzenionego w tradycji stanu rzeczy (wartości, obyczajów, praw, ustroju politycznego itp.) oraz niechętny stosunek do gwałtownych zmian i nowości;

Słownik języka polskiego PWN

bezpieczeństwo zbiorowe «system polityczny i prawny mający na celu utrwalenie pokoju międzynarodowego»
konto zbiorowe «konto zawierające rozliczenia przedsiębiorstwa ze wszystkimi jego odbiorcami łącznie»
wydanie zbiorowe «wydanie zawierające wszystkie teksty napisane przez jednego autora»
wydawnictwo zbiorowe «wydawnictwo złożone z tomów podzielonych na zeszyty»
zbiorowy «odnoszący się do pewnej grupy ludzi lub zbioru rzeczy»
• zbiorowo
liczebnik zbiorowy «liczebnik wskazujący na liczbę osób, przedmiotów, pojęć itp., używany z rzeczownikami oznaczającymi istoty różnej płci, istoty młode, zwłaszcza zwierzęta oraz z rzeczownikami występującymi tylko w liczbie mnogiej, np. trzynaścioro, dwoje»
rzeczownik zbiorowy «rzeczownik oznaczający zbiór przedmiotów jednostkowych, np. tłum, las»
spór zbiorowy «zgodna z przepisami procedura wyjaśniania i rozwiązywania konfliktów między pracobiorcami a pracodawcą»
układ zbiorowy «porozumienie dotyczące warunków pracy, zawierane między pracowniczymi związkami zawodowymi i pracodawcami»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia