zapalenie stawów

Encyklopedia PWN

reumatoidalne zapalenie stawów, dawniej gościec przewlekły postępujący,
przewlekłe zapalenie wielostawowe, gł. stawów dłoni i stóp, o postępującym przebiegu;
guzkowe zapalenie tętnic, zapalenie wielotętnicze,
choroba zaliczana do kolagenoz, charakteryzująca się procesem zapalnym obejmującym ściany małych i średnich naczyń tętniczych.
choroba zakaźna wywołana przez dwoinkę zapalenia opon mózgowych Neisseria meningitidis;
reumatyczne choroby, dawniej zw. gośćcem lub reumatyzmem,
grupa różnych chorób obejmujących wszystkie nieurazowe schorzenia narządów ruchu, którym towarzyszą bóle, a często także ograniczony zakres możliwości ruchowych;
grupa różnorodnych pod względem obrazu klinicznego zapalnych chorób układowych tkanki łącznej.
gruźlica, tuberkuloza,
med. zakaźna choroba ludzi i zwierząt wywołana przez bakterie, prątki gruźlicy;
med., wet. choroba zakaźna zwierząt udomowionych i dzikich, dla człowieka odzwierzęca;
rzeżączka, gonorrhoea, tryper,
jedna z najczęściej występujących chorób przenoszonych drogą płciową, wywoływana przez dwoinki rzeżączki (gonokoki);
diatermia
[gr. diá ‘przez’, thérmē ‘gorąco’],
początkowo metoda leczn. polegająca na nagrzewaniu ciała za pomocą fal elektromagnetycznych o częst. radiowych, obecnie termin określający także generatory tych fal (stosowane w medycynie od 1928).
elementy szkieletu kręgowców zbudowane z tkanki kostnej;
med. dział fizykoterapii zajmujący się rehabilitacją i leczeniem zaburzeń czynnościowych narządu ruchu, gł. układu stawowo-mięśniowego.
płonica, szkarlatyna,
ostra choroba zakaźna wywołana przez pirogenną egzotoksynę paciorkowcową A, B lub C;
choroba o charakterze zapalnym, będąca szczególną formą reakcji organizmu na przebycie zakażenia paciorkowcowego, najczęściej anginy u osób szczególnie wrażliwych, gł. u dzieci i młodzieży;
dziecięca postać zapalenia stawów, zaliczana do chorób tkanki łącznej;
choroba z Lyme
[ch. z laım],
borelioza z Lyme, krętkowica kleszczowa,
choroba wywołana przez krętki Borrelia burgdorferi;
kachektyna, TNF-α, ang. tumor necrosis factor (TNF), czynnik martwicy nowotworów,
polipeptyd o masie cząsteczkowej ok. 17 kDa należący do cytokin, wytwarzany gł. przez pobudzone makrofagi;
potoczna nazwa chorób o różnej etiologii, objawiających się m.in. zapaleniem stawów i związaną z nim kulawizną;
masaż
[fr.],
mieszenie,
zabieg leczn., usprawniający (rehabilitacyjny), odnowy biol., lub kosmetyczny, jedna z najstarszych metod fizjoterapii.
grupa chorób somatycznych, których przyczyn upatruje się w uwarunkowaniach psychogennych;
med. stan chorobowy, w którym współistnieją przeciwciała antyfosfolipidowe: antykoagulant tocznia lub przeciwciała antykardiolipinowe w surowicy oraz zakrzepica tętnicza lub żylna, powtarzające się poronienia lub małopłytkowość;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia