wysokością

Encyklopedia PWN

geod. potocznie wielkość oznaczająca wzniesienie danego punktu nad poziomem morza;
astr. jedna ze współrzędnych w układzie horyzontalnym — kąt między kierunkiem do ciała niebieskiego a płaszczyzną horyzontu.
mat. odcinek opuszczony pod kątem prostym z wierzchołka danej figury geometrycznej na jej podstawę (bądź jej przedłużenie);
lotn. pionowa odległość statku powietrznego od określonego poziomu odniesienia;
fiz. subiektywne wrażenie słuchowe zależne głównie od częstotliwości dźwięku, wyznaczające jego położenie na skali muzycznej;
lotn. minimalna (bezpieczna) wysokość lotu w locie wg przyrządów (IFR), wyznaczona dla poszczególnych tras.
obawa przed przebywaniem w miejscach wysoko położonych;
mat. w ostrosłupie punkt będący rzutem prostokątnym wierzchołka na płaszczyznę podstawy.
najbardziej zewnętrzna, gazowa część naszej planety;
Himalaje, chiń. Himalaya Shan, tybet. Kangripejde, hindi i nepalskie Himālaya, urdu Himalāyā, ang. Himalaya(s), staroż. Imaus,
system górski w południowej części Azji Środkowej, najwyższy na Ziemi, położony na terytorium Chin, Indii, Nepalu, Bhutanu i Pakistanu.
niwelacja
[fr. < łac.],
technika pomiarowa stosowana w geodezji, służąca do wyznaczania różnic wysokości punktów w terenie oraz wysokości punktów względem przyjętego układu (systemu) odniesienia.
rodzaj statku kosmicznego (załogowego lub bezzałogowego) okrążającego ciało niebieskie (np. planetę, Księżyc) po orbicie zamkniętej.
fale elektromagnetyczne dł. od 0,1 mm do 100 km (częst. od 3000 GHz do 3 kHz).
wysoko położone fragmenty lądów, mniej lub bardziej rozczłonkowane, o dużych wysokościach względnych i nachyleniach stoków, oddzielone od sąsiednich wyżyn lub nizin wyraźną granicą naturalną.
rottweiler
[rọtwair; niem.] Wymowa,
niem. rasa psów wytworzona w XIX w.;
statek powietrzny cięższy od powietrza, aerodyna o napędzie silnikowym;
zespół połączonych ze sobą procesów i zjawisk elektrycznych zachodzących w atmosferze ziemskiej;
Karpaty, rum. Carpaţii, niem. Karpaten, węg. Kárpátok,
jeden z największych łańcuchów górskich w Europie, położony w jej środkowej części, w Austrii, Czechach, Słowacji, Węgrzech, Polsce, Ukrainie i Rumunii;

Słownik języka polskiego PWN

wysokość
1. «wymiar czegoś liczony od podstawy w górę»
2. «odległość od jakiegoś punktu do punktu znajdującego się w górze; też: miejsce położone wysoko»
3. «wielkość lub natężenie czegoś»
4. «właściwość dźwięku zależna od częstotliwości drgań»
5. «w figurach i bryłach geometrycznych: odległość podstawy od wierzchołka figury lub od przeciwległego boku wielościanu»
6. «kąt między kierunkiem do ciała niebieskiego a płaszczyzną horyzontu»
Jego, Jej Wysokość «forma zwracania się do osób z rodziny królewskiej lub książęcej»
Wasza Wysokość «forma zwracania się do osób z rodziny królewskiej lub książęcej»
wysokość bezwzględna «odległość pionowa między danym punktem na powierzchni Ziemi a poziomem odniesienia»
wysokość w kłębie «wysokość zwierzęcia mierzona od początku kończyn przednich do szczytu kłębu»
wysokość względna «wysokość wyżyny, wzgórza, góry liczona od podnóża; też: wysokość zbocza doliny mierzona od jej dna do górnego załomu»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia