wyraz

Encyklopedia PWN

językozn. jednostka językowa, definiowana w różnych płaszczyznach, przy czym zakresy wyznaczane przez te definicje tylko częściowo pokrywają się ze sobą;
mat. składnik równania niezawierający niewiadomej;
miesięcznik artyst.-lit., wyd. 1937–39 w Krakowie (przekształcony z pisma młodzieży akademickiej wyd. 1935–36);
miesięcznik lit., wyd. 1972–81 w Warszawie;
budowa wyrazu, w której można wyróżnić składnik wyrażający funkcje leksykalne oraz składnik określający funkcje gramatyczne, głównie fleksyjne.
ortografia
[gr. orhtós ‘prawidłowy’, ‘poprawny’, gráphō ‘piszę’],
ustalony system pisania, zaakceptowany i przestrzegany przez ogół użytkowników danego języka;
film
[ang.]:
etymologia
[gr. étymon ‘prawda’, ‘istota’, ‘znaczenie’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
językozn. pochodzenie wyrazu, źródłosłów; także dział językoznawstwa zajmujący się badaniem pochodzenia i pierwotnego znaczenia wyrazów na podstawie analizy ich budowy morfologicznej, w ujęciu hist.;
szacuje się, że na świecie jest ponad 4000 języków;
mat. wzór wyrażający ogólny (n-ty) wyraz ciągu za pomocą wyrazów go poprzedzających;
enklityka
[gr. egkleín ‘opierać się’],
wyraz nie akcentowany lub ciąg takich wyrazów na końcu zestroju akcentowego (jednostki rytmicznej);
dziedzina twórczości artystycznej i rodzaj widowiska masowego; posługuje się własnymi środkami wyrazu, korzysta z osiągnięć literatury, plastyki, teatru, muzyki.
fonologia
[gr. phōnḗ ‘głos’, ‘dźwięk’, lógos ‘słowo’, ‘mowa’],
nauka o zależnościach pomiędzy elementami fonetycznymi oraz o funkcjach tych elementów w języku;
hipotaksa
[gr. hypótaxis ‘podporządkowanie’],
związek dwu członów syntaktycznych (wyrazów, grup, zdań), z których jeden jest zależny od drugiego;
leksem
[gr. léxis ‘wyraz’],
wyraz jako abstrakcyjna jednostka systemu językowego, wyraz słownikowy;
leksykologia
[gr. lexikón ‘słownik’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
dział językoznawstwa, nauka o słownictwie, tj. o zasobie wyrazów i związków wyrazowych;
Rousseau
[rusọ]
Jean-Jacques Wymowa, ur. 28 VI 1712, Genewa, zm. 2 VII 1778, Ermenonville k. Paryża,
francuski pisarz, filozof, teoretyk wychowania.
dziedzina plast. twórczości symbol., której przedmiotem jest kształtowanie kompozycji trójwymiarowych, na ogół pozbawionych funkcji użytkowych;

Tabele, zestawienia

Słownik języka polskiego PWN

wyraz
1. «elementarna jednostka języka, znak pewnego przedmiotu lub pewnej treści»
2. «zewnętrzny objaw czegoś»
3. «część jakiegoś wyrażenia lub wzoru matematycznego»

• wyrazowy
nad wyraz «w wysokim stopniu»
wyraz bliskoznaczny jęz. «wyraz o znaczeniu bliskim znaczeniu innego wyrazu»
wyraz niesamodzielny jęz. «wyraz, który wyraża stosunki zachodzące między wyrazami w zdaniu lub nadaje im pewne zabarwienie znaczeniowe czy uczuciowe»
wyraz obcy jęz. «wyraz zapożyczony z innego języka»
wyraz pochodny jęz. «wyraz utworzony od innego wyrazu»
wyraz podstawowy jęz. «wyraz będący podstawą słowotwórczą wyrazów od niego utworzonych»
wyraz pokrewny jęz. «wyraz mający rdzeń wspólny z innymi wyrazami»
wyraz rdzenny jęz. «wyraz złożony z samego rdzenia, np. kot, dom»
wyraz samodzielny jęz. «wyraz znaczeniowo względnie samodzielny, informujący bezpośrednio o zjawiskach istniejących w rzeczywistości pozajęzykowej»
wyraz skrajny mat. «pierwszy i ostatni wyraz proporcji»
wyraz wolny mat. «składnik równania niezawierający niewiadomej»
wyraz złożony jęz. «wyraz powstały z połączenia dwóch lub więcej wyrazów»
człon utożsamiający wyrazu «część wyrazu będąca wykładnikiem pojęcia nadrzędnego w treści znaczeniowej wyrazu jako całości»
nominatywna funkcja wyrazu «funkcja wyrazu polegająca na tym, że służy on jako znak językowy odpowiadającego mu fragmentu rzeczywistości»
redukcja wyrazów podobnych «dodawanie algebraiczne jednomianów różniących się tylko współczynnikami liczbowymi»
rodzina wyrazów «grupa wyrazów zawierających ten sam rdzeń»
środki wyrazu «sposoby wypowiadania się w dziele sztuki»
treść znaczeniowa wyrazu «to, co wyraz znaczy»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia