witalny

Encyklopedia PWN

filoz. wartość związana z życiem i jego procesami;
filoz., religiozn. uczucie skierowane do osoby (miłość: Boga, bliźniego, oblubieńcza, rodzicielska, braterska) lub przedmiotu (miłość ojczyzny), wyrażające się w pragnieniu dla nich dobra (i czynienia go), szczęścia i zachowania ich istnienia.
filoz. jedna z 3 podstawowych, oprócz rozumu i woli, sfer ludzkiej duszy.
animatyzm
[łac. animatus ‘ożywiony’],
w religioznawstwie i etnologii traktowanie przedmiotów i zjawisk jako istot żywych, obdarzonych uczuciami i wolą, wypełnionych bezosobową siłą witalną (mana);
mit. egip. w religii staroegipskiej wyraz mocy boskiej, która może przejawiać się w różnych formach widzialnych lub wyobrażalnych (np. różnych kształtach zwierzęcych);
Banuş
[bạnusz]
Maria, ur. 10 IV 1914, Bukareszt, zm. 14 VII 1999, tamże,
poetka rumuńska;
Bojić Milutin, ur. 7 V 1892, Belgrad, zm. 26 X 1917, Saloniki,
serbski pisarz, krytyk lit., tłumacz;
dobro, gr. agathón, łac. bonum,
określenie abstrakcyjnego bytu, stanu, własności rzeczy lub rzeczy własność tę posiadającej, wartości pozytywnej (instrumentalnej lub wewnętrznej), zachowania, postawy lub celów, które są pożądane, godne zabiegów i wyboru z jakiegoś powodu lub też dlatego, że są cenne same w sobie.
Eglītis Andrejs, ur. 21 X 1912, Laudonas Silieši, zm. 23 II 2006, Ryga,
łotewski poeta, dziennikarz;
egipski zespół (pozytywnych) cech człowieka i jego energia witalna, idealny wzorzec człowieka przychodzący na świat razem z nim i jego magiczny opiekun;
ekon. zasób wiedzy, umiejętności, zdrowia i energii witalnej zawarty w każdym człowieku i w społeczeństwie jako całości, określający zdolności do pracy, do adaptacji do zmian w otoczeniu oraz możliwości kreacji nowych rozwiązań.
kompleksy mityczno-rytualne, których celem jest zapewnianie naturze i ludziom niezbędnej do życia i rozmnażania siły witalnej.
ludomaństwo, chłopomaństwo,
nacechowane egzaltacją zainteresowanie sprawami ludu na przeł. XIX i XX w. w Polsce;
Marini Marino, ur. 27 II 1901, Pistoia, zm. 6 VIII 1980, Viareggio,
rzeźbiarz włoski;
państwo dobrobytu, państwo opiekuńcze, ang. welfare state Wymowa,
państwo stawiające sobie za cel zabezpieczenie obywateli przed ryzykiem wiążącym się z działaniem gospodarki rynkowej, przede wszystkim z ryzykiem utraty pracy, zdrowia, a także przed ryzykiem wiążącym się ze starością; także zespół instytucji państwowychdostarczających obywatelom świadczeń i usług społecznych.
bóg-stwórca w wierzeniach afryk. ludu Bambara (Afryka Zachodnia);
rewitalizacja
[łac.],
med. przywrócenie ludziom starym sprawności fiz., sił witalnych.
Surdas, ur. 1478, zm. 1582,
poeta indyjski, tworzący w dialekcie hindi-bradź;
Śiwa
[sanskr. śiva ‘życzliwy’],
jeden z 3 gł. bogów hinduizmu (oprócz Wisznu i bogini Dewi).

Słownik języka polskiego PWN

witalny
1. «dotyczący życia, zwłaszcza czyjejś energii życiowej»
2. «pełen sił życiowych»

• witalność
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia