wierzchołków

Encyklopedia PWN

bot. apikalne (szczytowe) merystematyczne (merystemy) części pędu roślinnego lub korzenia, samoodnawiające się i zapoczątkowująca nowe człony (fitomery) pędu lub umożliwiające wydłużanie korzenia;
graf
[gr.],
mat. obiekt G = (V, E), składający się z niepustego zbioru wierzchołków V oraz zbioru połączeń między nimi (krawędzi) E, będącego zbiorem 2-elementowych podzbiorów V.
inform. struktura danych mająca postać drzewa (mat.), w którym jest wyróżniony jeden wierzchołek, zwany korzeniem;
organogeneza
[gr. órganon ‘narząd’, génesis ‘powstawanie’],
biol.:
mat. figury geom. otrzymywane z przecięcia płaszczyzną powierzchni stożkowej;
mat. bryła będąca sumą skończonej liczby czworościanów, sklejonych tak, by ich łączne wnętrze (wnętrze zbioru) było w jednym kawałku (spójne) oraz aby w jednym kawałku było wnętrze jej części wspólnej z odpowiednio małą kulą o środku w dowolnym z wierzchołków.
mat. skończony graf, którego wierzchołki można wzajemnie jednoznacznie przyporządkować generatorom ri danej grupy Coxetera (Coxetera grupa) i w którym liczba krawędzi łączących wierzchołek ri z wierzchołkiem rj jest równa nij – 2, gdzie  = e;
mat. każdy kompleks symplicjalny K, mający tyle wierzchołków a1, a2, ... , an, ile jest elementów skończonego pokrycia przestrzeni topologicznej X zbiorami otwartymi U1, U2, ... , Un (X = U1 U2 ... Un), oraz spełniający warunek: wierzchołki tworzą sympleks w K wtedy i tylko wtedy, gdy elementy pokrycia o takich samych wskaźnikach jak dane wierzchołki mają niepuste przecięcie;
podstawowy organ roślin naczyniowych, składający się z łodygi, stanowiącej oś p.r., i liści.
sympleks
[łac.],
mat. najmniejszy zbiór wypukły w przestrzeni euklidesowej, zawierający punkty a0, a1, ... , an nie leżące w jednej (n − 1)-wymiarowej podprzestrzeni, czyli zbiór punktów p postaci p = λ0a0 + λ1a1 + ... + λnan, gdzie λ0 + λ1 + ... + λn = 1 oraz λi ≥ 0 dla i = 0, 1, ... , n;
pędy wytworzone przez genotypowo niejednorodne wierzchołki;
mat. graf spójny o co najmniej 2 wierzchołkach, nie zawierający cykli (grafów teoria);
fale mech. rozchodzące się w powietrzu atmosferycznym;
przedstawienie graficzne rozwiązania równań kwantowej teorii pola metodą perturbacyjną (kwantowa teoria pola);
mat. graf, w którym istnieje droga zamknięta zawierająca każdy wierzchołek dokładnie raz (cykl Hamiltona);
gujot, guyot,
góra podwodna o stromych stokach i płaskim wierzchołku, powstała w wyniku zrównania przez abrazję mor. nadwodnej części stożka wulkanicznego, a następnie pogrążenia jego podstawy w głąb oceanu;
odpowiadająca danej liczbie koordynacyjnej figura trójwymiarowa (wielościan) lub dwuwymiarowa, której wszystkie wierzchołki obsadzone przez atomy lub jony jednego rodzaju znajdują się w jednakowej odległości od atomu lub jonu centralnego;
mat. wielościan, którego jedna ściana, zwana podstawą ostrosłupa, jest dowolnym wielokątem (trójkątem, czworokątem, pięciokątem itd.), a pozostałe ściany, zwane ścianami bocznymi ostrosłupa, są trójkątami o wspólnym wierzchołku, zwanym wierzchołkiem ostrosłupa S;
grzbiet górski w Bieszczadach Zachodnich, między doliną Potoku Nasiczańskiego na południowym wschodzie a doliną Wetliny na północnym zachodzie, w Bieszczadzkim Parku Nar.;
żelowate wydzieliny komórek roślinnych lub produkty lizy ścian komórkowych, zawierające silnie uwodnioną mieszaninę różnych wielocukrów, głównie typu pektyn i/lub hemiceluloz;

Materiały dodatkowe

Boże Narodzenie, łac. Natale Domini,
chrześcijańskie święto obchodzone od starożytności dla wspomnienia i uczczenia narodzin (wcielenia) Jezusa Chrystusa.
Najwyższy szczyt Polski
Rysy (wierzchołek pn.-zach.) — 2499 m.

Słownik języka polskiego PWN

wierzchołek
1. «najwyżej położona część czegoś»
2. «w figurach geometrycznych: punkt, w którym łączą się dwie proste, tworząc kąt»

• wierzchołkowy • wierzchołkowo
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia