wiercić

Encyklopedia PWN

techn. sposób obróbki skrawaniem polegający na wykonywaniu otworów w pełnym materiale za pomocą narzędzia (wiertła), które porusza się ruchem obrotowym i posuwowym wzdłuż osi obrotu;
górn.:
górn. wiercenie polegające na skrawaniu, ścieraniu, miażdżeniu lub kruszeniu skały przez obracający się świder;
górn. wiercenie polegające na kruszeniu i miażdżeniu skały przez świder uderzający w dno wierconego otworu (po każdym uderzeniu świder jest obracany o pewien kąt);
górn. dział górnictwa zajmujący się wykonywaniem otworów wiertniczych w skorupie ziemskiej oraz opracowaniem metod, sposobów i technologii wiercenia ().
górn. narzędzie wiertnicze bezpośrednio urabiające skałę, stosowane do wykonywania otworu wiertniczego;
obrabiarka do wiercenia, rozwiercania i pogłębiania otworów.
dziedzina techniki zajmująca się wydobywaniem surowców mineralnych z dna mórz, a także ich uzyskiwaniem z wody morskiej;
urządzenie do pobierania wody podziemnej, a także do obniżania poziomu wody gruntowej;
glacjologia
[łac. glacies ‘lód’, gr. lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
nauka o lodowcach;
pierwszy okres (jednostka geochronologiczna) ery paleozoicznej, trwający od ok. 540 do ok. 490 mln lat temu; także system (jednostka chronostratygraficzna) obejmujący powstałe w tym czasie skały;
górn.:
Łukasiewicz Ignacy (Jan Józef), ur. 23 III 1822, Zaduszniki k. Tarnowa, zm. 7 I 1882, Chorkówka k. Krosna,
polski aptekarz, pionier europejskiego przemysłu naftowego.
mapa przedstawiająca występowanie skał o określonym wieku i składzie na powierzchni Ziemi (m.g. zakryta) lub pod tą powierzchnią — na powierzchniach ścięcia naturalnego (m.g. odkryta, np. bez utworów czwartorzędowych) lub ścięcia geometrycznego (np. mapy ścięcia poziomego).
podstawowa technika wytwarzania części maszyn, urządzeń, przedmiotów użytkowych itp., polegająca na nadawaniu przedmiotowi obrabianemu żądanego kształtu, wymiarów i właściwości warstwy wierzchniej przez usunięcie naddatku obróbkowego za pomocą narzędzia skrawającego (skrawające narzędzia), które naciskając na warstwę skrawaną, powoduje jej ścinanie i przekształcenie w wiór;
górn. wyrobisko górnicze o przekroju kołowym, o znacznej długości w stosunku do średnicy, wykonane w skałach skorupy ziemskiej metodami wiertniczymi (wiercenie);
górn. platforma morska wyposażona w urządzenia i sprzęt do wiercenia otworów w skorupie ziemskiej pod dnem zbiornika wodnego;
górn. płyn krążący w otworze wiertniczym oraz w urządzeniach napowierzchniowych, używany podczas wiercenia otworów w skorupie ziemskiej;
narzędzie skrawające do wiercenia.
wiercona studnia z ręczną pompą kolumienkową;

Słownik języka polskiego PWN

wiercić
1. «robić w czymś otwór za pomocą wiertła lub innego obracającego się narzędzia»
2. «drążyć otwór w skorupie ziemskiej w poszukiwaniu wody, kopalin użytecznych albo złoża naftowego»
wiercić się pot. «poruszać się niespokojnie, nie mogąc usiedzieć ani ustać w miejscu»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia