warunkowe

Encyklopedia PWN

psychol. wyuczona reakcja wykonywana w celu osiągnięcia określonego skutku, umożliwiająca zaspokojenie jakiejś potrzeby; odruch warunkowy wytworzony poprzez tzw. warunkowanie instrumentalne.
klauzula
[łac. clausula ‘zakończenie’, ‘zamknięcie’],
prawo zastrzeżenie ograniczające lub rozszerzające skutki umowy, traktatu lub dokumentu prawnego.
kondycjonalizm
[niem. Konditionalismus < łac. condicionalis ‘warunkowy’],
filoz. teoriopoznawcze i metodologiczne stanowisko, zgodnie z którym każde zdarzenie lub zjawisko jest jednoznacznie wyznaczone przez ogół warunków, w jakich ono zachodzi, a zatem, gdy zostanie ustalony ten ogół warunków, można uznać je za całkowicie poznane;
Konorski Jerzy, ur. 1 XII 1903, Łódź, zm. 14 IX 1973, Warszawa,
neurofizjolog;
Lamarck
[lamạrk]
Jean Baptiste de Monet de Wymowa, ur. 1 VIII 1744, Bazentin (Pikardia), zm. 18 XII 1829, Paryż,
francuski biolog, ewolucjonista, który zreformował układ systematyczny zwierząt; twórca lamarkizmu.
martyngał
[ang. martingale],
mat. proces stochastyczny (Xt), dla którego warunkowa wartość oczekiwana zmiennej losowej Xt, przy znajomości przebiegu procesu do pewnej chwili s (s < t), jest z prawdopodobieństwem 1 równa wartości zmiennej losowej Xs.

Znaleziono w książkach Grupy PWN

Trwa wyszukiwanie...  
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia