walczyć

Encyklopedia PWN

w historiografii chiń. nazwa drugiego okresu (453–221 p.n.e.) panowania Wschodniej Dyn. Zhou;
organizacja konspiracyjna nurtu niepodległościowego, utworzona VI 1982 w wyniku rozłamu we władzach dolnośląskiej podziemnej Solidarności przez działaczy sprzeciwiających się umiarkowanej taktyce podziemnej Tymczasowej Komisji Krajowej;
czasopismo o charakterze informacyjnym,
opozycyjna organizacja młodzieżowa, zał. 1984;
deklaracja programowa RJN, ogłoszona 15 III 1944;
ugrupowanie konspiracyjne, utworzone VIII 1942 w Warszawie, w wyniku połączenia 8 mniejszych organizacji kontynuujących politykę OZN, m.in. Wojskowej Organizacji „Polska”, grupy skupionej wokół pisma „Myśl Państwowa” oraz organizacji Wawel;
tygodnik emigr. przeznaczony dla wojska,
kryptonim planu powstania zbrojnego i przejęcia władzy w Polsce przy użyciu sił Armii Krajowej, wprowadzony rozkazem dowódcy AK z 20 XI 1943;
Korpus Wojskowy Australii i Nowej Zelandii, ang. Australian and New Zealand Army Corps (ANZAC),
austral.-nowozelandzki korpus ekspedycyjny, uczestniczący w I wojnie świat. u boku wojsk alianckich;
część polskich sił zbrojnych przeznaczona do obrony granic morskich państwa.
regularne formacje wojskowe stanowiące część Sił Zbrojnych RP, organizowane od jesieni 1939 poza granicami kraju, na podstawie sojuszniczych umów wojskowych zawartych z Francją i Wielką Brytanią;
regularne i konspiracyjne pol. formacje zbrojne, walczące 1939–45 w obronie Polski i w celu wyzwolenia kraju spod okupacji.
anarchizm
[gr., ‘bezrząd’],
doktryna polityczna i ruch społeczny sprzeciwiające się wszelkiej władzy publicznej, postulujące likwidację państwa i zastąpienie go ustrojem bezpaństwowym, opartym na wolnych od jakiegokolwiek przymusu, samorzutnie powstających związkach producentów i konsumentów.
Armia Polska we Francji w I wojnie światowej, zw. także Armią Hallera (od nazwiska jej nacz. dowódcy), niekiedy błękitną armią (od koloru mundurów),
pol. formacja wojsk. powołana VI 1917 na mocy dekretu prezydenta Francji R. Poincarégo.
Carafa
[ka˜],
Caraffa,
neapolitański ród arystokratyczny;
Czarniecki Stefan, ur. 1599, zm. 16 II 1665, Sokołówka k. Lwowa,
kasztelan kijowski, wojewoda kijowski i hetman polny koronny.
Garibaldi Giuseppe, ur. 4 VII 1807, Nicea, zm. 2 VI 1882, Caprera,
generał włoski, bojownik o wyzwolenie i zjednoczenie Włoch, demokrata i republikanin.
Garibaldi Ricciotti, ur. 28 III 1847, Montevideo, zm. 17 VII 1924, Rzym,
syn Giuseppe, generał włoski;
bataliony wywodzące się z utworzonej 1942 Narodowej Organizacji Wojskowej (NOW), która 1942, podczas akcji scaleniowej, została włączona do AK;

Słownik języka polskiego PWN

walczyć
1. «brać udział w walce»
2. «starać się kogoś pokonać w rywalizacji lub sporze»
3. «brać udział w zawodach sportowych»
4. «przeciwdziałać czemuś»
5. «opierać się swoim potrzebom»
6. «dążyć do osiągnięcia lub zachowania czegoś»
7. «robić wszystko, aby pozyskać czyjeś względy lub zatrzymać kogoś przy sobie»
8. «występować w obronie kogoś lub czegoś»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia