w powstaniu styczniowym

Encyklopedia PWN

powstanie narodowe przeciw Rosji trwające od 22 I 1863 do połowy 1864;
dobra państwowe w Polsce, domeny, dobra narodowe, dobra rządowe, dobra kameralne, dobra skarbowe, dobra publiczne,
dawne królewszczyzny, domeny, ekonomie i dobra poduchowne, które po rozbiorach Polski przeszły na rzecz państw zaborczych.
polityka rządu rosyjskiego prowadzona w okresie zaborów w celu wpojenia rosyjskiej kultury oraz świadomości narodowej ludności zamieszkującej ziemie zajęte w wyniku rozbiorów Polski; panował pogląd, że dialekty języków białoruskiego i ukraińskiego są regionalnymi odmianami języka rosyjskiego, wyznawcy prawosławia oraz katolicyzmu obrządku greckiego są Rosjanami, ludność polska, litewska i żydowska zaś powinna przyjąć język, kulturę i religię Rosjan.
Komitet Oficerów Rosyjskich w Polsce, Komitet Oficerów 1. Armii,
organ kierowniczy i nazwa ros. organizacji wojsk., powstałej 1861 w Warszawie w wyniku połączenia się istniejących już tajnych kół w armii rosyjskiej;
Komitet Urządzający w Królestwie Polskim, ros. Uczrieditelnyj Komitiet w Carstwie Polskom,
nacz. tymczasowa władza ros. w Królestwie Pol., utworzona 2 III 1864 w Warszawie po upadku powstania styczniowego 1963–64;
Wydział Rządu Narodowego w Galicji, zw. Wydziałem Wykonawczym Rządu Narodowego,
w okresie powstania styczniowego 1863–64 kierowniczy organ władz powstańczych, utworzony XI 1863 w Krakowie, stał na czele organizacji cywilnej w Galicji;
Wydział Rządu Narodowego w zaborze pruskim, zw. Wydziałem Wykonawczym Rządu Narodowego,
w okresie powstania styczniowego 1863–64 kierowniczy organ władz powstańczych na obszarze zaboru pruskiego, utworzony 1 XII 1863 w Poznaniu;
stolica Polski i województwa mazowieckiego, pow. grodzki, na Nizinie Środkowomazowieckiej, obejmującej w granicach miasta część Kotliny Warszawskiej, Doliny Środkowej Wisły, Równiny Warszawskiej oraz krańce równin Wołomińskiej i Łowicko-Błońskiej, nad Wisłą (w obrębie miasta 28 km biegu rzeki); ośrodek aglomeracji warszawskiej.
największa chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia religijnego określane jako katolicyzm, utożsamiająca się w swojej wierze i nazwie z Kościołem powszechnym (gr. katholikos ‘powszechny’) oraz uznająca w sferze doktryny i organizacji kościelnej autorytet papieża, biskupa Rzymu.
kierunek działalności publicznej w Polsce w XIX w., wysuwający hasła różnorodnych działań legalnych, zmierzających do wzmocnienia sił i organizacji społeczeństwa polskiego w sytuacji braku własnego państwa.
Wilno, Vilnius Wymowa,
stolica Litwy, na południowym wschodzie kraju, w odległości 315 km od Morza Bałtyckiego i 32 km od granicy z Białorusią.
początkowo nazwa członków plemienia Judy, należącego do wspólnoty plemiennej pochodzenia semickiego (12 plemion izraelskich), potem zamieszkującego starożytną Judę, stopniowo rozszerzona na wszystkich wyznawców judaizmu.
Habich Edward Jan, ur. 31 I 1835, Warszawa, zm. 31 X 1909, Lima,
polski inżynier, organizator szkolnictwa, matematyk.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia