w logice

Encyklopedia PWN

sylogizm
[gr.],
log. w logice tradycyjnej schemat wnioskowania pośredniego (w postaci implikacji), złożonego z 2 przesłanek i wynikającej z nich konkluzji, w którym: 1) następnik jest zdaniem łączącym w całość 2 elementy, z których każdy występuje w jednej z przesłanek; 2) poprzednik jest koniunkcją 2 zdań (przesłanek) mających jeden termin wspólny nie występujący w następniku;
szkotyzm, skotyzm,
doktryna filozoficzno-teologiczna Jana Dunsa Szkota, a także ogólna nazwa kierunków myślowych nawiązujących do tej doktryny;
Whitehead
[uạıthed]
Alfred North Wymowa, ur. 15 II 1861, Ramsgate (hrab. Kent), zm. 30 XII 1947, Cambridge,
ang. filozof, matematyk;
Wundt
[wunt]
Wilhelm Wymowa, ur. 16 VIII 1832, Neckarau k. Mannheim, zm. 31 VIII 1920, Grossbothen k. Lipska,
niem. fizjolog, psycholog i filozof.
zdań rachunek, logika zdań,
log. jeden z podstawowych działów logiki formalnej, formułujący i kodyfikujący prawa logiki
Albert z Saksonii, Albert z Helmstedt lub Albert z Ricmestorp, zw. także Albertus Parvus, ur. 1316, zm. 1390,
filozof i fizyk;
mat., log. abstrakcyjna struktura matematyczna, powstała przez wspólne uogólnienie rachunku zdań i rachunku zbiorów;
Arnauld
[arnọ]
Antoine Wymowa, zw. Wielkim Antoinem, ur. 16 II 1612, Paryż, zm. 8 VIII 1694, Bruksela,
fr. filozof i teolog, ksiądz;
Besteiro Fernández Julián, ur. 1870, Madryt, zm. 27 IX 1940, Carmona (Andaluzja),
polityk hiszpański;
Biegański Władysław, ur. 28 IV 1857, Grabów k. Ostrzeszowa, zm. 29 I 1917, Częstochowa,
lekarz internista, logik i filozof;
Boole
[bu:l]
George Wymowa, ur. 2 XI 1815, Lincoln, zm. 8 XII 1864, Ballintemple k. Cork,
angielski matematyk i logik;
Croce
[krọcze]
Benedetto Wymowa, ur. 25 II 1866, Pescasseroli k. Neapolu, zm. 20 II 1952, Neapol,
wł. filozof, krytyk lit., liberalny publicysta i polityk;
teoria opisująca przestrzeń według wyobrażeń ukształtowanych w starożytnej Grecji;
Giedymin Jerzy, ur. 18 VII 1925, Kleck (Klieck), pow. Nieśwież, zm. 15 IX 1993, W. Brytania,
filozof;
Górski Jakub, ur. ok. 1525, na Mazowszu, zm. 17 VI 1585, Kraków,
filozof, logik, teolog, ksiądz;
inform. sformalizowany system notacyjny wyrażania informacji.
konwencjonalizm
[łac. conventionalis ‘oparty na umowie’],
kierunek filozoficzny powstały w metodologii przyrodoznawstwa na przełomie XIX i XX w.,
dział językoznawstwa i matematyki, zajmujący się konstruowaniem formalnych modeli struktury języków naturalnych i ich fragmentów, także teoria gramatyk formalnych, użyteczna również w badaniu języków programowania.
grupa filozofów polskich działających 1900–39, których poglądy kształtowały się pod wpływem myśli K. Twardowskiego;
z filozoficznego punktu widzenia jest to niezachodzenie sprzeczności;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia