układach scalonych półprzewodnikowych

Encyklopedia PWN

elektron. mikrominiaturowy układ elektroniczny (mikroukład), w którym wszystkie elementy lub ich część (wraz z połączeniami) są wytworzone w jednym cyklu technologicznym wewnątrz lub na powierzchni wspólnego podłoża i stanowią nierozdzielną całość;
elektron. przyrząd (element), którego działanie opiera się na wykorzystaniu zjawisk fiz. występujących w półprzewodnikach.
elektronika
[gr.],
dziedzina nauki i techniki, zajmująca się wykorzystaniem zjawisk związanych z ruchem elektronów swobodnych w próżni, gazach i ciałach stałych (głównie półprzewodnikach);
elektron. dziedzina nauki i techniki zajmująca się zminiaturyzowanymi układami elektronicznymi realizowanymi całkowicie w postaci scalonej (układ scalony), niekiedy z udziałem elementów (przyrządów) dyskretnych (dyskretny przyrząd).
CMOS, ang. Complementary MOS, komplementarny układ scalony MOS,
monolityczny układ scalony z parami wzbogaconych komplementarnych tranzystorów MOS o przeciwstawnych typach kanału, tj. n i p; wytwarzany technologią zw. również CMOS.
dioda
[gr.],
przyrząd elektronowy o 2 elektrodach (anoda i katoda) odznaczający się nieliniową i niesymetryczną charakterystyką prądowo-napięciową;
czujnik, sensor:
dział nauki i techniki zajmujący się wytwarzaniem, przesyłaniem, wzmacnianiem i przetwarzaniem mikrofal.
elektron. technologia wytwarzania przyrządów półprzewodnikowych (układów scalonych, tranzystorów, diod i in.), w której wszystkie procesy prowadzące do uzyskania struktur tych przyrządów odbywają się na jednej stronie (powierzchni) płytki, stanowiącej ich podłoże i wykonanej z materiału półprzewodnikowego (półprzewodniki).
MOS, ang. Metal-Oxide-Semiconductor,
struktura półprzewodnikowa, stanowiąca układ 3 warstw: metalu, tlenku i półprzewodnika, wytwarzana technologią, zw. technologią MOS (będąca odmianą technologii planarnej).
nanostruktury
[gr.-łac.],
elektron. struktury materialne składające się z elementów, których wielkość zawiera się (umownie) w granicach od kilku do kilkuset nm.
dział elektroniki zajmujący się układami, których działanie jest oparte na zachodzeniu procesów przetwarzania zarówno sygnałów elektr. na opt., jak i sygnałów opt. na elektryczne.
energoelektronika
[gr.],
elektronika energetyczna,
dział elektroniki zajmujący się przyrządami, układami i urządzeniami elektronicznymi stosowanymi w elektroenergetyce.
element opt. spełniający te same funkcje co zwykła soczewka opt., lecz różniący się od niej budową i zasadą działania;
automat
[gr. autómatos ‘samoczynny’],
maszyna wykonująca sekwencję czynności (składających się na jej cykl pracy) bez udziału człowieka;
chip
[czıp; ang.] Wymowa,
elektron. pojedyncza struktura półprzewodnikowego układu scalonego, uzyskana w wyniku pocięcia płytki z wytworzonymi w niej wieloma układami scalonymi; również pot. nazwa układu scalonego.
koder
[ang.],
enkoder,
urządzenie lub układ elektroniczny realizujący proces kodowania;
litografia
[gr. líthos ‘kamień’, gráphō ‘piszę’,‘rysuję’],
elektron. jeden z etapów (procesów) technologii planarnej;
elektron. precyzyjne urządzenie elektromech., przeznaczone do pomiarów parametrów elektr. struktur przyrządów półprzewodnikowych (np. diod, tranzystorów, układów scalonych);
Świt Alfred Henryk, ur. 1 XII 1928, Poznań, zm. 16 IV 1999, Warszawa,
elektronik;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia