trajektorią

Encyklopedia PWN

trajektoria
[łac.],
fiz. → tor.
mat. 2 rodziny linii RR′, dla których każda krzywa z rodziny R przecina każdą krzywą z rodziny R′ pod kątem prostym (np. koncentryczne okręgi i proste przechodzące przez ich środek)
w mechanice statyst. właściwość układów dynamicznych polegająca na równości średnich czasowych funkcji (zależnych od różnych wielkości fiz.), czyli obliczanych wzdłuż trajektorii fazowych układu (P oznacza punkt przestrzeni fazowej, f — dowolną gładką funkcję, t — czas, τ — interwał czasowy, po którym uśredniamy), i średnich obliczanych po odpowiednim zespole statyst. (mechanika statystyczna).
mat. początkowo — układy równań różniczkowych opisujących ruch zgodnie z dynamiką newtonowską.
seria amerykańskich statków kosmicznych przeznaczonych do realizacji załogowych lotów na Księżyc, także nazwa programu tych lotów oraz programu badań przeprowadzonych na Księżycu przez astronautów i przyrządy dostarczone na jego powierzchnię w lądownikach statków Apollo.
techn. bezzałogowy statek latający, przeważnie niewielkich rozmiarów, sterowany zdalnie lub poruszający się zgodnie z zaprogramowaną trajektorią;
kwantowanie
[łac.],
kwantyzacja,
fiz. przejście od praw fizyki klas. do odpowiednich praw teorii kwantowej; polega na przyporządkowaniu wielkościom fiz., charakteryzującym stan układu (np. pęd, energia czy moment pędu), odpowiadających im operatorów, spełniających określone warunki (operatory w mechanice kwantowej);
mat. proces stochastyczny (Nt)t0, którego przyrosty są niezależnymi zmiennymi losowymi o rozkładzie Poissona (rozkład zmiennej losowej): dla t > s, NtNs ma rozkład Poissona z parametrem λ(ts), czyli P(NtNs = k) = , dla k = 0, 1, 2, ...;
astronautyka
[gr. ástron ‘gwiazda’, nautikḗ ‘żegluga’],
kosmonautyka,
zespół wielu dyscyplin naukowych i technicznych zajmujących się przygotowaniem i realizacją lotów poza atmosferę Ziemi (loty kosmiczne), których głównym celem jest poznanie przestrzeni kosmicznej i znajdujących się w niej obiektów, przeprowadzenie specjalistycznych badań i eksperymentów naukowo-technicznych oraz zastosowanie techniki kosmicznej do celów użytkowych.
Dirac
[dırạ̈k]
Paul Adrien Maurice Wymowa, ur. 8 VIII 1902, Bristol, zm. 20 XI 1984, Tallahassee,
brytyjski fizyk teoretyk; współtwórca mechaniki kwantowej i elektrodynamiki kwantowej.
dyfuzja anomalna, błądzenia anomalne,
przypadkowe, niebrownowskie (Browna ruchy) przemieszczanie się obiektów, np. nieregularne szybowanie albatrosów nad powierzchnią oceanu w poszukiwaniu pożywienia lub obserwowane pod mikroskopem nieregularne przeloty bakterii Coli („chemotaksówki”) między przypadkowo rozmieszczonymi chemoatraktantami czy makroskopowe, przypadkowe przemieszczenia jonu He4+ w nadciekłym helu.
metoda analizy ruchu układu N atomów pod wpływem sił wzajemnego oddziaływania;
Europejska Agencja Kosmiczna, ang. European Space Agency Wymowa(ESA Wymowa),
zachodnioeuropejska organizacja międzynarodowa, z siedzibą w Paryżu.
ewolwenta
[łac.],
rozwijająca,
mat. pojęcie z zakresu geometrii różniczkowej; e. krzywej płaskiej k nazywa się krzywa płaska m, którą zakreśla ustalony punkt prostej toczącej się (bez poślizgu) po krzywej k;
Galileo
[gälılẹıou] Wymowa,
amerykański próbnik kosmiczny, przeznaczony do badań Jowisza oraz jego największych księżyców i pierścieni;
ICE, ang. International Cometary Explorer,
amer. bezzałogowy statek kosmiczny;
ILS, ang. Instrument Landing System,
lotn. system niskiego podejścia do lądowania;
mat. linie przecinające pod kątem prostym (trajektorie ortogonalne) proste jakiegoś pęku;
loty statków kosmicznych poza górne warstwy atmosfery Ziemi.
Magellan
[məgẹlən] Wymowa,
amerykański próbnik kosmiczny wyniesiony 4 V 1989 na pokładzie wahadłowca Atlantis na orbitę okołoziemską i następnie skierowany na trajektorię ku Wenus z zadaniem badania tej planety;

Słownik języka polskiego PWN

trajektoria «krzywa, którą zakreśla w przestrzeni poruszający się obiekt»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia