trabant

Encyklopedia PWN

trabant, satelita,
genet. krótki odcinek chromosomu położony na końcu ramienia chromosomu, oddzielony przewężeniem;
marka małolitrażowych samochodów osobowych produkowanych 1958–91 w NRD;
trabanci
[niem.],
drabanci,
w średniowieczu uzbrojeni w halabardy żołnierze straży przybocznej monarchy;
drabanci, trabanci,
w XV i XVI w. ochrona wyższych oficerów;
satelita
[łac.],
biol. → trabant.
Zwickau
[cwı̣kau] Wymowa,
m. we wschodniej części Niemiec, w kraju związkowym Saksonia, na przedgórzu Rudaw.

Słownik języka polskiego PWN

trabant
1. «w średniowieczu: żołnierz należący do straży przybocznej monarchy lub jakiegoś dostojnika»
2. «krótki odcinek chromosomu położony na końcu jego ramienia, oddzielony przewężeniem»
3. daw.; zob. satelita w zn. 1.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia