tlenek żelaza

Encyklopedia PWN

związki żelaza z tlenem:
żelazo, Fe, ferrum,
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 26;
gałąź przemysłu obejmująca otrzymywanie metali z: rud i koncentratów, metalonośnych półproduktów z procesów metalurgicznych (pyły, szlamy z procesów elektrolizy i elektrorafinacji metali, głównie cynku i miedzi, oraz żużle), złomu (m.in. akumulatorowego), a także recykling oraz przeróbkę plastyczną odlanych do form metali (odlewanie) w zakładach przeróbki plastycznej (walcowniach, kuźniach, ciągarniach, prasowniach, tłoczniach) na półwyroby i wyroby gotowe, znajdujące zastosowanie w gospodarce, a zwłaszcza w przemyśle maszynowym, budownictwie i transporcie.
materiały wykazujące ferromagnetyzm (poniżej temperatury Curie) lub ferrimagnetyzm (poniżej temperatury Néela);
hematyt
[gr. haíma ‘krew’],
minerał, tlenek żelaza Fe2O3
mangan, Mn, manganum,
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 25;
muł, szlam,
geol.drobnoziarnisty, niescementowany osad współcz. zbiorników wodnych, gł. mórz i oceanów;
ciało stałe bezpostaciowe, o różnorodnych właściwościach i zastosowaniach, zależnych od składu chem. i sposobu wytwarzania.
piec szybowy do wytapiania surówki z rud żelaza;
barwniki ceramiczne, pigmenty ceramiczne, farby ceramiczne,
barwne tlenki metali lub związki otrzymane z tlenków metali (najczęściej spinele) odporne na działanie wysokich temperatur występujących podczas wypalania ceramiki (powyżej 800°C).
chemia bionieorganiczna, biochemia nieorganiczna,
interdyscyplinarna dziedzina wiedzy (z pogranicza chemii i biologii) badająca pierwiastki chem. (i ich związki, gł. koordynacyjne) występujące w organizmach żywych i istotne dla funkcjonowania tych organizmów, a także syntetyczne modele kompleksów biologicznych.
jaspis
[gr. íaspis],
osadowa skała krzemionkowa składająca się głównie z bardzo drobnoziarnistego kwarcu, chalcedonu i tlenków lub wodorotlenków żelaza;
magnetyt
[gr.],
minerał z grupy spineli, tlenek żelaza Fe3O4;
Mars, symbol ♂,
astr. czwarta według oddalenia od Słońca (za Ziemią) planeta Układu Słonecznego;
utlenianie powierzchniowe metali, czyli wytwarzanie na powierzchni wyrobów metalowych (gł. z aluminium, magnezu, żelaza, cynku i ich stopów) cienkiej warstwy tlenków metali (powłoki konwersyjnej), ściśle przylegającej do podłoża, w celu zwiększenia odporności na korozję i osiągnięcia efektu estetycznego (barwienie powierzchni);
osadowa luźna skała okruchowa, składająca się z ziarn mineralnych średnicy 0,1–2,0 mm;
pozostałość magnetyczna naturalna, ang. Natural Remanent Magnetization (NRM),
pozostałość magnet. uzyskana przez skały w ziemskim polu magnet. podczas ich powstawania i w czasie historii geol.;
krucha, porowata, zwykle brunatna warstwa tlenków, wodorotlenków i niekiedy soli żelaza, tworząca się na wyrobach z żelaza i stali pod wpływem czynników korodujących;
odporność metali i stopów na utleniające i korodujące działanie gazów (zawierających oprócz tlenu ditlenek i tlenek węgla, parę wodną, azot, związki siarki) o wysokiej temperaturze (wyższej niż 600°C), określona szybkością narastania warstewki tlenków na powierzchni metalu, w danych warunkach pracy (środowisko, temperatura);
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia