teorią jonową

Encyklopedia PWN

teorie wyjaśniające budowę, właściwości i reaktywność substancji uważanych bądź za kwasy, bądź za zasady.
Arrheniusa teoria, teoria jonowa,
chem. teoria kwasów i zasad (kwasów i zasad teorie), zgodnie z którą kwasem jest substancja dysocjująca w roztworze wodnym z odszczepieniem jonu wodorowego (H+), zasadą zaś substancja odszczepiająca podczas dysocjacji jony wodorotlenkowe (OH);
chmura jonowa, atmosfera jonowa,
w roztworze elektrolitu otoczenie danego jonu (zw. jonem centralnym) składające się z jonów o przeciwnym znaku;
krystal. teoria opisująca różne możliwe ułożenia (upakowania) jednakowych kul w przestrzeni trójwymiarowej, w których każda kula zawsze styka się z 12 kulami.
jedna z przybliżonych teorii opisujących budowę związków koordynacyjnych;
oddziaływanie między atomami lub grupami atomów prowadzące do utworzenia bardziej złożonego układu, np. cząsteczki, kryształu (szkło kryształowe);
fiz. jeden z 3 podstawowych stanów skupienia materii;
związki chemiczne wszystkich prócz węgla pierwiastków chemicznych oraz te związki węgla, jak: tlenki węgla, kwas węglowy i jego sole (węglany), węgliki, kwas cyjanowodorowy i jego sole (cyjanki), które nie są węglowodorami lub ich pochodnymi (tradycyjnie zaliczanymi do związków organicznych).
bioelektrochemia
[gr.],
elektrochemia biologiczna,
dziedzina nauki z pogranicza chemii i biologii badająca biol. procesy przebiegające z przeniesieniem ładunku (procesy redoks, transport jonowy) oraz wykorzystująca metody elektrochem. do poznawania lub odtwarzania innych zjawisk i procesów w układach biologicznych.
dział chemii zajmujący się wszystkimi znanymi pierwiastkami chem, zarówno występującymi w przyrodzie, jak i otrzymywanymi sztucznie, oraz ich połączeniami, z wyjątkiem tych związków węgla, które są węglowodorami i ich pochodnymi;
dielektryki
[gr. di(á) ‘przez’, ḗ lektron ‘bursztyn’],
izolatory,
ciała bardzo słabo przewodzące prąd elektryczny;
chem. atom lub jon mający zdolność przekazywania elektronu innemu indywiduum chemicznemu;
elektronika
[gr.],
dziedzina nauki i techniki, zajmująca się wykorzystaniem zjawisk związanych z ruchem elektronów swobodnych w próżni, gazach i ciałach stałych (głównie półprzewodnikach);
związki chemiczne odznaczające się charakterystycznymi właściwościami, m.in. kwaśnym smakiem, zdolnością wywoływania reakcji barwnych ze wskaźnikami (np. barwią lakmus na czerwono), roztwarzaniem wielu substancji;
Mrowec Stanisław, ur. 29 VII 1928, Kraków, zm. 2 III 2015, tamże,
chemik;
reakcja chemiczna, przemiana chemiczna,
przemiana jednych substancji, zwanych substratami, w inne substancje, zwane produktami reakcji chemicznej;
związki chemiczne o charakterystycznych właściwościach, m.in. wywołujące reakcje barwne ze wskaźnikami (np. barwią lakmus na niebiesko);
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia