teoretyczną

Encyklopedia PWN

wyróżniony przez Arystotelesa dział filozofii związany z poznaniem teoretycznym, mający na celu kontemplację prawdy (metafizyka, matematyka, filozofia przyrody);
linie przecięcia powierzchni kadłuba statku wodnego 3 rodzinami płaszczyzn wzajemnie do siebie prostopadłych;
Międzynarodowa Unia Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej, ang. International Union of Theoretical and Applied Mechanics (IUTAM),
organizacja nauk., zał. 1949 w Paryżu, siedziba w Wiedniu;
metodol. konstrukcja hipotetyczna odwzorowująca dany rodzaj rzeczywistości w sposób uproszczony, sprowadzający jej cechy do związków najistotniejszych, budowana w celach heurystycznych.
stosowane od XIX w. określenie dziedzin twórczości artystycznej percypowanych wzrokowo, obejmujące architekturę, rzeźbę, malarstwo, grafikę, rzemiosło artystyczne.
socjologia
[łac.-gr.],
w pierwotnym i najszerszym znaczeniu nauka o społeczeństwie.
psychologia
[gr. psychḗ ‘dusza’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
współcześnie, w najszerszym rozumieniu — nauka zajmująca się ludzkimi czynnościami lub zachowaniami, które składają się zarówno z subiektywnych procesów umysłowych, jak i z zewnętrznych, obiektywnych i fizycznych reakcji;
fizyka
[gr. physikḗ ‘przyrodoznawstwo’ < phýsis ‘natura’, ‘przyroda’],
nauka o budowie oraz właściwościach materii i działających na nią siłach;
Landau Lew D., ur. 22 I 1908, Baku, zm. 1 IV 1968, Moskwa,
rosyjski fizyk teoretyk.
abstrakcyjna sztuka, abstrakcjonizm,
termin określający sztukę nieprzedstawiającą świata rozpoznawalnych przedmiotów, oderwaną od obrazowania rzeczywistości;
Alberti Leone Battista, ur. II 1404, Genua, zm. IV 1472, Rzym,
włoski humanista, architekt, teoretyk sztuki.
naukozn. działalność wyspecjalizowanych pracowników, instytucji i organizacji naukowych, prowadzona metodycznie, zgodnie z procedurami dochodzenia do twierdzeń, odkryć i wynalazków, ich weryfikacji i kontroli, przyjętymi w danej dyscyplinie i danej epoce historycznej (metodologia nauk); podstawowy składnik nauki w aspekcie dynamicznym, czynnościowym.
statystyka
[łac.],
pojęcie używane przynajmniej w 2 znaczeniach (M.G. Kendall i W.R. Buckland): numeryczne dane dotyczące agregatów złożonych z pewnych jednostek oraz nauka zajmująca się zbieraniem, analizą i interpretacją tego typu danych.
Arystoteles, Aristotélēs, ur. 384 p.n.e., Stagira (Tracja), zm. 322 p.n.e., Chalkis na wyspie Eubei,
filozof grecki, najwszechstronniejszy myśliciel i uczony starożytności.
demografia
[gr. dḗmos ‘lud’, gráphō ‘piszę’],
dyscyplina naukowa, która podejmuje badania zjawisk ludnościowych, zmierzające do wykrycia prawidłowości, którym te zjawiska podlegają.
teoretyczny nurt w ekonomii XX w., głoszący, że w gospodarce rynkowej jest konieczna ingerencja państwa tak kształtująca stosunki podziału, by każda jednostka mogła osiągnąć odpowiedni udział w dobrobycie.
etnologia
[gr. éthnos ‘lud’, ‘plemię’, ‘naród’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
dyscyplina naukowa, której przedmiotem badań jest człowiek jako społeczny twórca kultury;
ekon. jeden z głównych typów gospodarek, wyróżniony ze względu na rodzaj regulacji procesów gospodarczych.
Ibn Sina, Abū ‘Alī al-Ḥusayn Ibn Sīnā, Awicenna, ur. 980, Afshana k. Buchary, zm. 1036 lub 1037,
jeden z najwybitniejszych filozofów arabskich, uczony, lekarz.

Słownik języka polskiego PWN

teoretyczny
1. «oparty na teorii naukowej, a nie na doświadczeniu»
2. «hipotetyczny»

• teoretycznie
chemia teoretyczna «dział chemii zajmujący się zastosowaniem teorii do opisu i wyjaśniania zjawisk fizycznych i fizykochemicznych»
fizyka teoretyczna «dział fizyki, którego głównym zadaniem jest matematyczne opracowywanie wyników doświadczalnych»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia