teologiczny

Encyklopedia PWN

miesięcznik nauk., wyd. od 1965 w Nijmegen (Holandia) w kilkunastu językach;
towarzystwo nauk., zał. 1924 we Lwowie pod nazwą Pol. Tow. Teologiczne;
religiozn. syntetyczna, oparta na objawieniu, nauka o człowieku, uprawiana gł. w obrębie teologii chrześcijańskiej.
Barmeńska deklaracja teologiczna, niem. Barmer Theologische Erklärung,
tezy teologiczne przyjęte przez opozycyjny niem. Kościół Wyznający na synodzie w Wuppertal-Barmen (31 III 1934).
państw. uczelnia wyższa, zał. 1954 w wyniku przekształcenia Wydziału Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego w niezależną placówkę nauk.-dydaktyczną;
wg chrześcijaństwa gł. cnoty nadprzyrodzone (czyli boskie): wiara, nadzieja, miłość;
teologia
[gr. theós ‘Bóg’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
uporządkowana wiedza religijna.
poglądy na temat moralnego i religijnego aspektu życia społecznego, gospodarczego i politycznego, oparte na chrześcijańskiej koncepcji człowieka i społeczeństwa, stanowiące część doktryny chrześcijańskiej, zwłaszcza w katolicyzmie.
uniwersytet
[łac.],
najstarszy, a zarazem podstawowy typ europejskiej wielowydziałowej wyższej uczelni, mającej prawo nadawania stopni naukowych i łączącej funkcje dydaktyczne (kształcenie najwyżej kwalifikowanych kadr zawodowych i pracowników nauki) z funkcjami naukowymi (prowadzenie prac badawczych).
Augustyn, Augustyn z Hippony, Augustyn Aureliusz, łac. Aurelius Augustinus, święty, ur. 13 XI 354, Tagasta, Numidia (ob. Suk Ahras, Algieria), zm. 28 VIII 430, Hippo Regius (Hippona, ob. Labda k. Annaby, Algieria),
najznamienitszy Ojciec Kościoła i jeden z czterech wielkich Doktorów Kościoła zachodniego, główny autorytet filozofii i teologii zachodniej do XIII wieku.
Luter Marcin, Martin Luther Wymowa, ur. 10 XI 1483, Eisleben, zm. 18 II 1546, tamże,
niemiecki teolog i reformator religijny, zwany ojcem reformacji, twórca luteranizmu.
Orygenes, Ōrigénēs, ur. ok. 185, Aleksandria, zm. ok. 254, Tyr,
filozof i teolog wczesnochrześcijański, pisarz kościelny, Ojciec Kościoła.
prawosławne szkolnictwo, szkolnictwo cerkiewne,
szkolnictwo o charakterze wyznaniowym.
Tischner Józef, ur. 12 III 1931, Stary Sącz, zm. 28 VI 2000, Kraków,
filozof, teolog, eseista, ksiądz katolicki.
wyższa uczelnia kościelna, z siedzibą w Krakowie, wywodząca się z Wydziału Teologicznego UJ;
Zwingli
[cwı̣ŋli]
Ulrich (Huldrych), ur. 1 I 1484, Wildhaus, zm. 11 X 1531, Kappel,
szwajcarski reformator religijny.
Abelard, Abélard, Abaelardus, Abailard, Pierre (Petrus) Wymowa, ur. 1079, Le Pallet k. Nantes, zm. 21 IV 1142, Saint-Marcel k. Chalon-sur-Saône,
francuski filozof i teolog.
zespół dyscyplin naukowych służących poprawnemu odczytaniu Biblii.
„Concilium. Międzynarodowy Przegląd Teologiczny”,
miesięcznik nauk., wyd. od 1965 w Nijmegen (Holandia) w kilkunastu językach,
Duns Szkot Jan, błogosławiony, właśc. Johannes Duns Scotus, ur. ok. 1266, Duns (hrab. Berwick, Szkocja), zm. 8 XI 1308, Kolonia,
filozof i teolog, inicjator szkotyzmu.

Materiały dodatkowe

Księga Psalmów, hebr. Tehilim, w Septuagincie Psalmoi, w Wulgacie Volumen hymnorum, w Kodeksie Aleksandryjskim z V w. n.e. Psalterion

Słownik języka polskiego PWN

teologia «nauka o Bogu, jego naturze i relacji do świata i ludzi, odrębna dla każdej religii»
• teologiczny • teolog
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia