teologiczne

Encyklopedia PWN

Skowronek Alfons, ur. 26 I 1928, Piekary Śląskie,
teolog katol., ekumenista, ksiądz;
Skrzetuski Józef, imię zakonne Kajetan, ur. 31 III 1743, Ruś Czerwona, zm. 30 IV 1806, Książ Wielki,
pedagog, historyk, pisarz, tłumacz,
Stein
[sztain]
Edith Wymowa, Teresa Benedykta od Krzyża, święta, ur. 12 X 1891, Wrocław, zm. 9 VIII 1942, Oświęcim,
niemiecka filozof i teolog pochodzenia żydowskiego, karmelitanka.
synergizm
[łac. < gr.],
religiozn.
Świerzawski Wacław, ur. 14 V 1927, Złoczów (Ukraina), zm. 7 X 2017, Sandomierz,
biskup sandomierski, teolog liturgista;
tafsir, tafsīr,
komentarz, egzegeza tekstu koranicznego;
teologumena
[gr.],
w prawosławiu tezy teologiczne kodyfikujące tę część doktryny, która nie została ujęta w dogmaty sformułowane na pierwszych 7 soborach powszechnych.
Teresa z Ávili, Teresa Wielka, imię zakonne Teresa od Jezusa, właśc. Teresa Sánchez de Cepeda y Ahumada Wymowa, święta, ur. 28 III 1515, Ávila, zm. 4 X 1582, Alba de Tormes,
hiszpańśka mistyczka, reformatorka zakonu karmelitańskiego.
stolica Polski i województwa mazowieckiego, pow. grodzki, na Nizinie Środkowomazowieckiej, obejmującej w granicach miasta część Kotliny Warszawskiej, Doliny Środkowej Wisły, Równiny Warszawskiej oraz krańce równin Wołomińskiej i Łowicko-Błońskiej, nad Wisłą (w obrębie miasta 28 km biegu rzeki); ośrodek aglomeracji warszawskiej.
Whitehead
[uạıthed]
Alfred North Wymowa, ur. 15 II 1861, Ramsgate (hrab. Kent), zm. 30 XII 1947, Cambridge,
ang. filozof, matematyk;
wieczność, łac. aeternitas, gr. aiṓn, aïdiótēs,
pojęcie filoz.-teologiczne oznaczające nieskończone trwanie.
Wiklef, Wyclif, Wycliffe, John Wymowa, ur. ok. 1330, zm. 31 XII 1384, Lutterworth
angielski filozof, teolog i reformator religijny.
adopcjanie
[łac. adoptio ‘usynowienie’],
zwolennicy doktryny teologicznej, wg której Chrystus był jedynie przybranym synem Boga, człowiekiem obdarzonym niezwykłą mocą;
Akademia Teologii Katolickiej w Warszawie (ATK),
państw. wyższa uczelnia katol., zał. 1954 jako kontynuacja wydziałów teologicznych usuniętych z Uniw. Jagiellońskiego i Uniw. Warszawskiego;
Akropolita Georgios, Geṓrgios Akropolítēs, ur. 1217, Konstantynopol, zm. 1282, tamże,
historyk, urzędnik dworski w Cesarstwie Nicejskim;
filozofia hellenistyczna, uprawiana w Aleksandrii od III w. p.n.e. do połowy VII w. n.e.;
Angelico Fra
[andżẹliko fra],
Guido di Pietro, zw. Il Beato (jako zakonnik), Fra Giovanni Da Fiesole, błogosławiony, ur. 1387, Vicchio (Toskania), zm. 10 III 1455, Rzym,
malarz włoski przełomu gotyku i renesansu; przedstawiciel szkoły florenckiej.
antropocentryzm
[gr. ánthrōpos ‘człowiek’, łac. centrum ‘środek’],
pogląd uznający człowieka za centrum całej rzeczywistości (przeciwstawny wobec teocentryzmu i kosmocentryzmu), a w wersji umiarkowanej akcentujący wyjątkową pozycję człowieka w świecie.
antyklerykalizm
[gr. antí ‘przeciw’, ‘naprzeciw’, łac. clericus ‘duchowny’],
w potocznym rozumieniu postawa niechęci, czasami przechodzącej we wrogość, wobec zbytniego zaangażowania kleru (zwłaszcza katolickiego) w życie polityczno-społeczne, motywowana obawą przed przekształceniem systemu państwowego w system teokratyczny (państwo wyznaniowe); liberalny ruch polityczno-intelektualny, którego celem jest zmniejszenie wpływu kleru i instytucji religijnych na życie publiczne; u jego podłoża leży pojmowanie jednostki ludzkiej jako wolnej i niepodlegającej kontroli, również w sferze religijnej (obyczajowej);

Materiały dodatkowe

Księga Psalmów, hebr. Tehilim, w Septuagincie Psalmoi, w Wulgacie Volumen hymnorum, w Kodeksie Aleksandryjskim z V w. n.e. Psalterion

Słownik języka polskiego PWN

teologia «nauka o Bogu, jego naturze i relacji do świata i ludzi, odrębna dla każdej religii»
• teologiczny • teolog
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia