teologiczne

Encyklopedia PWN

Kościół anglikański, ang. Anglican Church, oficjalnie Kościół Anglii, ang. Church of England, także łac. Ecclesia Anglicana,
określenie Kościoła państwowego Anglii (ang. Established Church), najstarszej i największej organizacji kościelnych w anglikanizmie, której głową jest panujący monarcha Anglii, i pozostającej pod zwierzchnictwem duchowym arcybpa Canterbury.
ostatnia księga Pięcioksięgu (Stary Testament, Tora);
Matka Boża, Matka Boska, Bogurodzica,
teologiczne i liturgiczne określenie Marii, matki Jezusa, wynikające z wiary we wcielenie i zjednoczenie natur Bożej i ludzkiej w Jezusie Chrystusie;
filoz., religiozn. uczucie skierowane do osoby (miłość: Boga, bliźniego, oblubieńcza, rodzicielska, braterska) lub przedmiotu (miłość ojczyzny), wyrażające się w pragnieniu dla nich dobra (i czynienia go), szczęścia i zachowania ich istnienia.
Modrzewski Andrzej, Frycz, ur. ok. 1503, Wolbórz, zm. jesienią 1572, k. Wolborza,
najznakomitszy polski pisarz polityczny epoki odrodzenia, reformator społeczny, myśliciel i moralista.
Naperville
[nẹıpərwıl],
m. w USA (stan Illinois), nad rz. Du Page, w aglomeracji Chicago;
Newton
[nju:tn]
Sir Isaac Wymowa, ur. 4 I 1643 (25 XII 1642 wg kalendarza juliańskiego), Woolsthorpe (hrab. Lincolnshire), zm. 31 III 1727 (20 III), Londyn,
angielski fizyk, matematyk i astronom, jeden z najwybitniejszych uczonych wszystkich czasów.
Ockham
[ọkəm]
Wilhelm, William of Ockham Wymowa, ur. ok. 1300, Ockham (hrab. Surrey, Anglia), zm. ok. 1350, Monachium,
średniowieczny filozof i teolog, pochodzenia angielskiego, franciszkanin.
Opus Dei
[łac., ‘dzieło Boże’],
Prałatura Świętego Krzyża i Opus Dei,
katolicki instytut świecki, założony 1928 w Madrycie przez świętego J. Escrivá de Balaguera;
Pascal
[paskạl]
Blaise Wymowa, ur. 19 VI 1623, Clermont, zm. 19 VIII 1662, Port-Royal,
francuski filozof, matematyk, fizyk i pisarz.
Paweł, Paweł Apostoł, Paweł z Tarsu, święty, ur. ok. 10 r., zm. między 64 a 67 r.,
najważniejszy misjonarz i teolog wczesnego chrześcijaństwa, zw. Apostołem Narodów.
pedagogika religii, pedagogika religijna:
małopol. pracownia miniatorska kierowana przez Macieja z Drohiczyna (1484–1528);
Pseudo-Dionizy, Pseudo-Dionysius Areopagita, żył na przeł. V i VI w.,
teolog, filozof chrześcijański, autor zespołu pism Corpus Dionysiacum.
Rajić Jovan, ur. 11 XI 1726, Sremski Karlovci, zm. 11 XII 1801, Kovilj (Baczka),
serbski historyk, teolog i poeta;
religiologia
[łac.-gr.],
według współcz. katol. badaczy religii w Polsce skrótowe określenie całości możliwych sposobów badania zjawisk rel., zw. naukami religiologicznymi.
kwartalnik teologiczny, wyd. od 1948 przez Sekcję Bibl.-Liturgiczną Pol. Tow. Teologicznego w Krakowie;
scholastyka
[łac. schola ‘szkoła’, scholasticus ‘uczony’, ‘nauczyciel’, ‘student’, ‘uczeń’],
filoz. okres w rozwoju filozofii średniowiecznej (IX–XV w.), obejmujący różnorodne kierunki filozoficzne, których cechą wspólną było podejmowanie problemu zgodności prawd wiary chrześcijańskiej z rozumem naturalnym oraz przyjęcie określonej metody badań i wykładu (tzw. metody scholastycznej).
sentencje
[łac.],
średniowieczne zbiory tekstów (głównie w postaci zdań wyrażających pewną myśl filozoficzną lub teologiczną) wybranych z Pisma Świętego i prac autorytatywnych pisarzy kościelnych, opracowane w celu skodyfikowania materiału teologicznego i pełniące funkcje podręczników teologii;
Serafin z Sarowa, ur. 1759, Kursk, zm. 1833, Sarow,
rosyjski mistyk i asceta, święty prawosławny;

Materiały dodatkowe

Księga Psalmów, hebr. Tehilim, w Septuagincie Psalmoi, w Wulgacie Volumen hymnorum, w Kodeksie Aleksandryjskim z V w. n.e. Psalterion

Słownik języka polskiego PWN

teologia «nauka o Bogu, jego naturze i relacji do świata i ludzi, odrębna dla każdej religii»
• teologiczny • teolog
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia