teologiczne

Encyklopedia PWN

towarzystwo nauk., zał. 1924 we Lwowie pod nazwą Pol. Tow. Teologiczne;
wg chrześcijaństwa gł. cnoty nadprzyrodzone (czyli boskie): wiara, nadzieja, miłość;
Barmeńska deklaracja teologiczna, niem. Barmer Theologische Erklärung,
tezy teologiczne przyjęte przez opozycyjny niem. Kościół Wyznający na synodzie w Wuppertal-Barmen (31 III 1934).
religiozn. syntetyczna, oparta na objawieniu, nauka o człowieku, uprawiana gł. w obrębie teologii chrześcijańskiej.
państw. uczelnia wyższa, zał. 1954 w wyniku przekształcenia Wydziału Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego w niezależną placówkę nauk.-dydaktyczną;
miesięcznik nauk., wyd. od 1965 w Nijmegen (Holandia) w kilkunastu językach;
teologia
[gr. theós ‘Bóg’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
uporządkowana wiedza religijna.
uniwersytet
[łac.],
najstarszy, a zarazem podstawowy typ europejskiej wielowydziałowej wyższej uczelni, mającej prawo nadawania stopni naukowych i łączącej funkcje dydaktyczne (kształcenie najwyżej kwalifikowanych kadr zawodowych i pracowników nauki) z funkcjami naukowymi (prowadzenie prac badawczych).
Luter Marcin, Martin Luther Wymowa, ur. 10 XI 1483, Eisleben, zm. 18 II 1546, tamże,
niemiecki teolog i reformator religijny, zwany ojcem reformacji, twórca luteranizmu.
poglądy na temat moralnego i religijnego aspektu życia społecznego, gospodarczego i politycznego, oparte na chrześcijańskiej koncepcji człowieka i społeczeństwa, stanowiące część doktryny chrześcijańskiej, zwłaszcza w katolicyzmie.
Zwingli
[cwı̣ŋli]
Ulrich (Huldrych), ur. 1 I 1484, Wildhaus, zm. 11 X 1531, Kappel,
szwajcarski reformator religijny.
Orygenes, Ōrigénēs, ur. ok. 185, Aleksandria, zm. ok. 254, Tyr,
filozof i teolog wczesnochrześcijański, pisarz kościelny, Ojciec Kościoła.
prawosławne szkolnictwo, szkolnictwo cerkiewne,
szkolnictwo o charakterze wyznaniowym.
Tischner Józef, ur. 12 III 1931, Stary Sącz, zm. 28 VI 2000, Kraków,
filozof, teolog, eseista, ksiądz katolicki.
Augustyn, Augustyn z Hippony, Augustyn Aureliusz, łac. Aurelius Augustinus, święty, ur. 13 XI 354, Tagasta, Numidia (ob. Suk Ahras, Algieria), zm. 28 VIII 430, Hippo Regius (Hippona, ob. Labda k. Annaby, Algieria),
najznamienitszy Ojciec Kościoła i jeden z czterech wielkich Doktorów Kościoła zachodniego, główny autorytet filozofii i teologii zachodniej do XIII wieku.
zespół dyscyplin naukowych służących poprawnemu odczytaniu Biblii.
dysputa
[łac. disputatio ‘rozprawa’, ‘wykład’],
filoz. średniowieczna, znana już w XII w., forma szkolnej, później uniwersyteckiej, działalności dydaktycznej w zakresie teologii i sztuk wyzwolonych;
Herder Johann Gottfried von Wymowa, ur. 25 VIII 1744, Morąg (niem. Mohrungen) k. Olsztyna, zm. 18 XII 1803, Weimar,
niemiecki pisarz, filozof historii, jeden z głównych prekursorów nowego nurtu w literaturze niemieckiej Sturm und Drang.
uczelnia kształcąca pracowników naukowych oraz najwyżej kwalifikowanych pracowników w poszczególnych zawodach, prowadząca także prace naukowo-badawcze;
okres historii w kręgu kultury europejskiej obejmujący czasy między upadkiem cesarstwa rzymskiego a przemianami zachodzącymi w Europie w dobie odrodzenia;

Materiały dodatkowe

Księga Psalmów, hebr. Tehilim, w Septuagincie Psalmoi, w Wulgacie Volumen hymnorum, w Kodeksie Aleksandryjskim z V w. n.e. Psalterion

Słownik języka polskiego PWN

teologia «nauka o Bogu, jego naturze i relacji do świata i ludzi, odrębna dla każdej religii»
• teologiczny • teolog
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia