temperaturą termodynamiczną

Encyklopedia PWN

temperatura określona w sposób uniwersalny (w odróżnieniu od temp. empirycznej), w oparciu o podstawowe prawa dla gazu doskonałego lub zależność określającą sprawność cyklu Carnota.
temperatura
[łac.],
skalarna wielkość fizyczna, jeden z parametrów określających stan układu termodynamicznego.
zbiory wartości temperatury uporządkowane zgodnie z przyjętymi założeniami (skala wielkości fizycznej).
temperatura Kelvina, temperatura termodynamiczna Kelvina, T,
temperatura wyrażona w termodynamicznej skali temperatur, takiej w której punktowi potrójnemu wody przypisano wartość 273,16 K;
temperatura Rankine’a, temperatura termodynamiczna Rankine’a, TR,
temperatura wyrażona w termodynamicznej skali temp., takiej w której punktowi potrójnemu wody przypisano wartość 491,688°R;
temperatura wyrażona w termodynamicznej skali temperatur, takiej w której punktowi potrójnemu wody przypisano wartość 273,16 K (kelwinów);
temperatura wyrażona w termodynamicznej skali temperatur, takiej w której punktowi potrójnemu wody przypisano wartość 491,688°R (stopni Rankine’a);
fiz. temperatura, jaką miałaby próbna objętość (cząstka) powietrza sprowadzona w procesie adiabatycznym do ciśnienia standardowego 1000 hPa.
fiz. kryterium obowiązujące w układach utrzymywanych przez zewn. bodźce termodynamiczne w stanach dalekich od równowagi;
empiryczna skala temperatury, ustanawiana przez Generalną Konferencję Miar, będąca najlepszym przybliżeniem termodynamicznej skali temperatury;
fiz. stan układu termodynamicznego, w którym nie występują żadne makroskopowe przepływy (np. substancji, ciepła) i parametry układu (np. ciśnienie, temperatura, energia wewnętrzna) nie zmieniają się w czasie.
fiz. stan układu termodynamicznego, który można opisać za pomocą zbioru niewielkiej liczby wielkości fiz. związanych z właściwościami makroskopowymi układu, takimi jak temperatura lub ciśnienie.
Thomson
[tọmsən]
William Wymowa, lord Kelvin, ur. 26 VI 1824, Belfast, zm. 17 XII 1907, Netherhall (Szkocja),
szkocki inżynier, fizyk i matematyk.
naturalna, ciekła mieszanina węglowodorów parafinowych (alkany), naftenowych (cykloalkany) i aromatycznych (związki aromatyczne).
gaz
[gr.],
jeden z 3 podstawowych stanów skupienia materii (oprócz cieczy i ciał stałych).
fiz. uporządkowany zbiór wartości danej wielkości fizycznej, określony zgodnie z umownie przyjętymi założeniami;
najbardziej zewnętrzna, gazowa część naszej planety;
destylacja
[łac. destillatio ‘ściekanie kroplami’],
proces fizykochemiczny polegający na przeprowadzeniu (przez ogrzanie) substancji ciekłych w stan pary, skropleniu (kondensacji) par przez oziębienie i następnie zebraniu skroplonych par — skroplin (czyli destylatu) w specjalnym naczyniu. Jest to metoda rozdziału mieszanin, której podstawą jest różnica w składzie pary i cieczy opisana równowagą termodynamiczną układu.
termin wprowadzony 1968 przez I. Prigogine’a na określenie spontanicznego porządkowania się układów termodynamicznych dalekich od stanu równowagi, w celu odróżnienia od struktur występujących w równowadze termodynamicznej, np. kryształów.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia