tabun

Encyklopedia PWN

bojowy środek trujący paralityczno-drgawkowy;
tabun
[ukr. < tur.],
stado dzikich koni, zwłaszcza stepowych;
stanowisko antropologiczne w północnym Izraelu, na południe od Hajfy, na zboczu g. Karmel;
amudyjska kultura, kultura preoryniacka,
archeol. kultura paleolitu występująca na Bliskim Wschodzie, na stanowiskach Jabrud, Adlun i Tabun i w wąwozie Amud w Galilei (stąd nazwa);
związki chemiczne o dużej toksyczności, które użyte na polu walki mogą wywołać u ludzi zatrucia, śmierć lub mieć działanie obezwładniające;
Jakucja, ros. Jakụtija, jakuckie Sacha, Republika Jakucka, ros. Riespublika Sacha, jakuckie Sacha Respublikata,
republika w azjat. części Rosji, w Syberii Wschodniej, nad M. Łaptiewów i M. Wschodniosyberyjskim;
Karmel, hebr. Har Karmel,
zrębowe pasmo górskie w północnym Izraelu, na południowy wschód od Hajfy, oddzielające niziny: Jezreel na północy od Szaron na południu;
Matewosjan Hrant, ur. 3 III 1935, Ahnidzor (ob. Tumanian), zm. XII 2002, Erywań,
pisarz ormiański;
trylony, Trylony,
nazwa szyfrowa nadana przez Niemców bojowym środkom trującym paralityczno-drgawkowym z grupy związków fosforoorganicznych (tabun — Trylon 83, sarin — Trylon 46, Trylon 144, soman — Trylon).

Słownik języka polskiego PWN

tabun I
1. «stado dzikich koni, czasem też innych zwierząt»
2. «hałaśliwa i przemieszczająca się duża grupa ludzi»
3. «duże stado dropi lub dzikich gęsi»
4. daw. «koń stepowy»

• tabunowy
tabun II «gaz bojowy o działaniu paralityczno-drgawkowym»
• tabunowy
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia